Wordt het dan nu ook geen tijd – ik heb dat de laatste jaren al enkele keren gesuggereerd – om eindelijk ook op Nederlandse zegels/velletjes het Nederlandse Werelderfgoed in beeld te brengen? Tenslotte komt al jarenlang elk haarzelf respecterende postadministratie met Werelderfgoed-zegels. Denk bij voorbeeld alleen al aan België, Frankrijk, Zwitserland, Italië, Oostenrijk, Duitsland en Zweden. *).

Als er nu eens een einde wordt gemaakt aan de reeks Mooi Nederland (wat ik hoop) dan kan er vanaf 2010, naast de reeks Grenzeloos-Nederland-enz., best een reeks Nederlands Werelderfgoed worden gecreëerd. Zeker, de Molens van Kinderdijk hebben in 1932 al op een van de vier ANVV-zegels gestaan en het Waddengebied in 1982 al op twee zegels, maar wat dan nog? Het is nu qua voorbereiding nog niet te laat om in 2010 een Werelderfgoedreeks te starten.

*) Op 7 mei gaf Duitsland (een joint issue met de Verenigde Naties) een werelderfgoedzegel uit (145 c., Luthergedenkstätten in Eisleben en Wittenberg) en Oostenrijk kwam 12 juni met een Weltkulturerbemarke (100 c.) waarop de historische Altstadt van Graz (oplage 500.000 zegels).

Denemarken, dat ook tot het Waddengebied behoort, heeft de aanvraag niet mee ondersteund. Daardoor hoort het Deense gedeelte niet bij dit beschermde natuurgebied.

In 2003 is het Nederlandse Wad geografisch mét enkele ‘bewoners’ als kleine mantelmeeuw, wulp, zeehond, zilvermeeuw met strandkrab op twee postzegelvelletjes (nvph 2170/71) met daarop in het totaal acht postzegels postaal opgevoerd.

Over de andere Nederlandse objecten op de Werelderfgoedlijst heb ik u op het Postzegelblog in woord en beeld op 5 oktober 2008 en op 4 en 7 januari 2009 nader geïnformeerd. Bijgaande drie artikels zijn eenvoudig op te roepen door onder de hoofdterm ‘archief’ de desbetreffende maanden aan te klikken.

Mij ontbreekt op dit moment de tijd en de kennis of Duitsland en Denemarken ook aandacht hebben besteed aan het natuurgebied van de Wadden. Misschien heeft zelfs Nederland in een eerder stadium al oog gehad voor de Waddenzee op postzegels. Ik ben benieuwd naar uw reacties.

Stoclet gezien vanaf de Tervurenlaan

Het Stoclet Paleis aan de Tervurenlaan in Brussel werd voor de puissant rijke bankiersfamilie Stoclet gebouwd in de periode 1905-1911 door de Oostenrijkse architect Josef Hoffmann (1870-1956). Hoffmann was de oprichter van de Wiener Werkstätte en creëerde met dit project een voorbeeld van een “Totaalkunstwerk” van architectuur, interieurontwerp, decoratie én tuinaanleg. Kosten nog moeite werden gespaard. Marmer, brons, koper, vergulde stoffen en leer werden rijkelijk toegepast, zowel binnen als buiten het gebouw.

Kijkje in het interieur van Stoclet

Een groot gedeelte van de inrichting werd in Wenen gemaakt en daarna vervoerd naar Brussel. De beroemde schilder Gustav Klimt (1862-1918) werd uitgenodigd om de eetzaal met fresco’s te beschilderen en van mozaïeken te voorzien.

Op deze postzegel uit 1987 een fragment van de muurschildering “L’Attente” in de eetzaal door Klimt.

Alle structuren in de bouw en de voorwerpen ter versiering zijn zorgvuldig op elkaar afgestemd door vorm en materiaalkeuze. Zelfs de theelepeltjes werden speciaal ontworpen voor de familie. Het  Stoclet Paleis wordt als Hoffmanns meesterwerk gezien en het wordt tot de mooiste bouwwerken van de Art Nouveau gerekend.

Het huis is altijd angstvallig gesloten gebleven voor bezoekers om de originele staat zo goed mogelijk te behouden.  De bewoners Anny en Adolphe Stoclet nodigden alleen kunstenaars, dichters en muzikanten uit voor een bezoek. Het paleis is trouwens niet meer bewoond sinds het overlijden van de weduwe Anny Stoclet in 2002.

Er gaan geruchten dat de erfgenamen het huis wilden verkopen voor een slordige 100 miljoen euro. De Belgische overheid heeft de bescherming van het erfgoed echter op zich genomen.  Misschien dat met deze belangrijke uitverkiezing door de Unesco het pand spoedig een vernieuwde glorieuze toekomst krijgt.

Stoclet gezien vanuit de tuin

De stad Brussel heeft nu 6 monumenten in de lijst van Wereldergoederen. De 5 eerder verkozen monumenten zijn de Grote Markt en de vier gebouwen ontworpen door de Belgische architect Victor Horta (1861-1947): het huis en atelier van Horta, Hotel Tassel, Hotel Solvay en Hotel Van Eetvelde.

Ik  zou in dit verband dan ook willen zeggen: maak een einde aan de velletjes Mooi Nederland, waarbij de ontwerpers van de sets 2009 zijn verdronken in het aantal onderwerpen dat zich aandient, en kom met een paar sets gewijd aan het Nederlandse Werelderfgoed.

België (de emissies van deVerenigde Naties en Duitsland komen hier binnenkort aan de orde) gaf echter in 2000 en 2001 al twee series uit die gewijd zijn aan de Vlaamse Begijnhoven, de Grote Markt in Brussel, de liften van het Centrumkanaal en de Belforten.

Op 6 april verscheen weer een velletje: vijf zegels in het buitenlandse 1-tarief (€ 1,05) met vijf Belgische monumenten die op de Werelderfgoedlijst staan. Dat zijn v.l.n.r. de neolitische vuursteenmijnen in Spiennes, Onze-Lieve Vrouwekathedraal in Doornik, het Plantin-Moretusmuseum in Antwerpen dat in de 16e eeuw een belangrijke rol speelde in het Europese humanisme, het historisch centrum van Brugge en de grote herenhuizen/Victor Horta in Brussel.

NB. De al jaren lopende permanente Vogelserie (van ontwerper André Buzin) werd 6 april uitgebreid met een zegel van € 0,27 waarop een houtsnip.

Krakau ontstond op de Wawel, een natuurlijke heuvel. De stad kwam tot ontwikkeling op een kruispunt van oude handelswegen: de Barnsteenroute van de Oostzee naar Rome, en de route van Byzantium naar Parijs. Op de Wawel werd een burcht gebouwd, waar gedurende vijf eeuwen de Poolse koningen resideerden.

Krakau kwam bij de Derde Poolse Deling (1795) aan Oostenrijk, maar werd in 1809 door Napoleon veroverd en bij het Hertogdom Warschau gevoegd. Dit hertogdom werd na de val van Napoleon ontmanteld en op het Congres van Wenen aan Rusland (Congres-Polen) en Pruisen (Posen) toegekend. Aangezien men het over Krakau niet eens werd, verklaarde men deze stad en de omliggende gebieden tot vrije, onafhankelijke en strikt neutrale stad. Deze Republiek Krakau werd in 1846 door Oostenrijk geannexeerd. Na de Eerste Wereldoorlog werd de stad weer Pools.

Een document van 18 oktober 1558 schrijft over de oprichting van een postale koerier lijn van Krakow naar Venetië. Dit document getuigt van de lange geschiedenis van de Poolse posterijen systeem.
(bron: Wikipedia/Oostenrijkse Post)

Jan Prygoda herkende dat het postkantoor al eerder voer was voor een postzegel. Het betreft hier een postzegel uit 2005 uit Polen zelf.

Kenmerken
Uitgiftedatum: 13 februari 2009
Primaire thema: Architectuur (Klassiek)
Afbeelding Oud Oostenrijk – CS “Krakau”
Postzegelformaat: 42 mm x 32.25 mm
Postzegelwaarde: 1,00 €
Perforatie: 14 x 14
Drukkerijk: Oostenrijkse Staatsdrukkerij

Eurozegel (nvph 1991)

Het geboomte, geheel links op de postzegel, behoort bij de bosschage aan de westkant van het fort Spijkerboor. Dit fort (aan de uiterste zuidwest rand van de droogmakerij, nog nét in de Beemster gelegen) is een van de vele forten uit de Stelling van Amsterdam.

Overeenkomst tussen postzegel en droogmakerij? Beide zijn door menselijk ingrijpen ontstaan.

Het ‘postzegellandschap’ is met de nodige vrijheid door ontwerper Lex Reitsma met behulp van fotocollagetechniek of fotomontagetechniek weergegeven. Toch is het als een echt stukje karakteristiek Beemster te herkennen. Het betreft de omgeving van fort Spijkerboor en Het Verloren Eind, namelijk de T-kruising langs de route die vanaf Graftdijk over de brug bij Spijkerboor via de Zuiderweg naar Purmerend voert. Reitsma heeft in zijn gemanipuleerd én gekunsteld ‘postzegellandschap’ het een en ander ietsje bijgesteld. Alle onderdelen zijn echter binnen een straal van nog geen honderd meter terug te vinden:

• een vlakke horizon van een door mensenhand geschapen polder onder zeeniveau.
• gevarieerde aanwezigheid van water en omvangrijke wolkenluchten.
• op de ANWB-wegwijzer naast twee rood-witte hekken op een T-splitsing staan de plaatsnamen: Middenbeemster, Hoorn, De Rijp, Zuidoostbeemster en Purmerend. Tussen de hekken staat in werkelijkheid een lantaarn, die Reitsma als storende factor heeft weggewerkt.
• op de plaats van het nieuwe huis (onlogisch in het grasland geplaatst zonder erfafscheiding en pad) beneden aan de dijk staat een boerderij. Dit huis staat in werkelijkheid rechts van de boerderij.
• het huis staat niet aan de op de postzegel gesuggereerde vaarroute, maar aan een smal slootje.
• de boot bevindt zich in werkelijkheid in de Beemsterringvaart als deel van het Noordhollands Kanaal aan de andere zijde van de Beemsterringdijk op Het Verloren Eind.
• in de bosjes (links) staat het fortwachtershuis van fort Spijkerboor.
• de bomenrij (rechts) aan de Zuiderweg omsluiten boerderijen.

1. Tegenover de T-kruising met de dam-brug-dam (verscholen achter de boomkruin) door het Spijkerboorgat [9] staat de ANWB-wegwijzer met lantaarnpaal en geblokte rood-witte hekjes. Via deze kruising loopt de route vanaf Purmerend over de dam-brug-dam bij Spijkerboor naar Oost- en West-Graftdijk.

2. Het nieuwe woonhuis onder aan de Westdijk is op de luchtfoto nog niet gebouwd. De Beemsterlingen hadden liever een traditionele stolpboerderij als kenmerkende woning willen zien. Met dit huis heeft Reitsma getracht het vernieuwende element in het landschap centraal te stellen.

3. Indertijd maakte men bij het graven van het Noordhollands Kanaal gedeeltelijk gebruik van de Beemsterringvaart om de polder. Langs het kanaal loopt de weg in noordelijke richting naar Oost- en Westgraftdijk.

4. In het geboomte op de voorgrond ligt aan de rand van de 17e eeuwse droogmakerij de Beemster het 19e eeuwse fort Spijkerboor, een onderdeel van de voormalige militaire verdedigingslinie in een wijde boog om Amsterdam. Onder de aarden verhoging met grashelling binnen de fortgracht, ligt het fort met er bovenop het zware draaikoepelgeschut.

5. ’Het Verloren Eind’ met café en het haventje met plezierjachten [9] van Spijkerboor.

6. De stolpboerderij beneden aan de Westdijk in de Beemsterpolder.

7. Bij dit punt begint naar links de Zuiddijk (richting Purmerend) en eindigt de van rechts komende Westdijk.

8. De Westdijk.

9. De bedijker Leeghwater verrichtte hier de voornaamste ‘plempwerken ten behoev van het opwerpen van de dijk’. Met balken en heiwerk heeft men toen door het brede en diepe Spijkerboorgat (ontstaan door stuwing en schuring van sterke stromingen) een dam van aarde met een bug aangelegd. Het stukje buitendijks land dat daarbij ontstond heet ‘Het Verloren Eind’ [5].

10. Het dorpje Spijkerboor.

11. De weg naar De Rijp.

Aanvullende informatie (in woord en beeld) over de Werelderfgoedlijst is eerder in de artikelen ‘Bekendheid geven aan de Werelderfgoedlijst‘  en ‘De Beemster’ op Werelderfgoedlijst op de Postzegelblog verschenen.

De postzegelvelrand

1. Een diagonale uitsnede van de topografische kaart (gele dwarsdoorsnede met rode kaderlijn) van de droogmakerij de Beemster van cartograaf Blaeu staat op de postzegelvelrand en voor een deel op beide postzegels. Een overzichtelijk stramien van de strakke poldergeografie van watergangen, wegen en genummerde percelen treedt duidelijk op de voorgrond. Het noorden bevindt zich (zoals gebruikelijk in de 17e eeuw) aan de rechterkant van de kaart. Bij een kwartslag omdraaiing van de kaart staat het noorden aan de bovenkant, zoals nu gebruikelijk.

Vijf noordwest-zuidoost lopende tochtsloten snijden onder haakse hoek vier zuidwest-noordoost lopende sloten. Tussen de sloten lopen enigszins verhoogd aangelegde wegen. Aldus ontstond een patroon van vierkante en rechthoekige kavels.

De droogmakerij bestaat (als we de bochtige oevers met het land wegdenken) uit zes vierkanten die samen een  rechthoek vormen met de ideale klassieke verhoudingen van twee staat tot drie. De zes vierkanten zijn elk weer opgebouwd uit zestien (4 x 4) vierkanten van 900 keer 900 meter, elk bestaande uit vijf akkers (basiskavel) van  900 keer 180 meter.

De ruimtelijke indeling van het stelsel van tochtsloten is in overeenstemming met het principe uit de klassieke  oudheid. Destijds onder invloed van architectonische en stedenbouwkundige inzichten ingevoerd. Daarbij was aandacht voor hechtheid, bruikbaarheid, efficiëntie, functie en esthetische kwaliteit. Dit resulteerde in een strak geometrisch ontwerp in het nieuwe, pas drooggelegde polderland.

2. Linksboven op het postzegelblokje is de molenbouwer afgebeeld. Met financiële steun van rijke VOC-kooplieden o.a. uit Amsterdam , Hoorn en Enkhuizen heeft hij de Beemsterpolder op 16 mei 1612 weten leeg te pompen. De extra land- en weidegrond met haar graanopbrengsten kon de snel groeiende bevolking van de handeldrijvende steden in de gouden eeuw maar al te goed gebruiken.

3. Drie molens staan op de binnenste ringdijk in een ‘molendriegang’. Door de getrapte bemaling zijn de diepste delen van de polderdoor middel van een al maar vertakkend waterwegennet drooggevallen. Elke molen sloeg het water een trapje hoger op. Het water werd bijna vier meter omhoog gemalen. De Beemster ligt ruim 3,5 meter onder het NAP.

Op de Watermanagement-postzegel (nvph 2350, ontworpen door de Chinees  Ma Gang) staat een gefantaseerde molendriegang van onder-, midden- en bovenmolen, die het hoogteverschil tussen waterniveau in een polder en het boezemwater van de ringvaart kunstmatig overbrugt.

De luchtfoto van het cultuurlandschap van de Beemster (hét perspectief van een vliegtuigpassagier) met z’n geometrisch geordende patronen (schaakbordpatroon) en kleurverdeling van de verschillende percelen, is in sterk vereenvoudigde vorm op beide Zakelijke Postzegels (nvph 2250/51) met z’n kleurige lappendeken van bloembollenvelden (tinten rood), weiden en bossen (tinten groen) terug te vinden.

Nader toegelicht

Omstreeks 1600 bestond ongeveer het derde deel van de provincie Noord-Holland uit water. Veenstroompjes hadden zich in de veenbodem  in de loop der jaren o.a. door stormen tot grote meren uitgeslepen. Deze plassen vormden een bedreiging voor het omringende land.

De ‘droog-leg-methode’ van het grootste meer van de provincie, de Beemster (ruim 2700 ha), was op zich eenvoudig. Men groef een brede sloot om het droog te leggen meer. Wierp van de uitgebaggerde grond een dijk op tussen het meer en de nieuwe ringvaart. Vervolgens ‘schepten’ 43 windmolens het water van het meer in de ringsloot. Vandaar werd het afgevoerd op ruimer buitenwater. In 1612 is de polder na vijf jaar malen drooggevallen.

Het unieke Noord-Hollandse cultuurlandschap met slingerende ringvaart en ringdijken omsluit een (volgens wiskundige principes geordende, geometrische)´blokland-verkaveling´ uit de 17e eeuw. Dit ´meesterwerk-van-creatieve-planning´ met zijn overzichtelijke patronen-indeling is al in de klassieke oudheid van de Grieken en Romeinen bij de steden- en wegenaanleg (vanwege de strategische, praktische en efficiënte verbindingen) toegepast. Deze moderne geometrische schaakbordindeling is o.a. ook in het stratenplan van New York aangebracht.

De kavels van de droogmakerij werden bij loting verstrekt aan de belanghebbenden, namelijk investeerders en de hervormde kerk (10 %). Per kavel werd een lot getrokken. Het resultaat hiervan was wel dat iemand, die over meerdere loten beschikte, zijn toegewezen kavels niet altijd aaneengesloten kreeg. Voor de investeerders geen praktisch probleem, wel voor de zetboeren. Zij moesten met paard en wagen geregeld tijdrovend omrijden om de verschillende landerijen te bereiken.

Aanvullende informatie (in woord en beeld) over de Werelderfgoedlijst is op 5 oktober zijn in de artikelen ‘Bekendheid geven aan de Werelderfgoedlijst‘  en op Postzegelblog verschenen.

“De werelderfgoedlijst is in het nieuws, doordat Unesco, de VN-organisatie voor onderwijs, wetenschap en cultuur, in juli nieuwe werelderfgoederen heeft aangewezen. Ook ons land doet een ‘beetje’ mee, want het oudste Nederlandse gebouw in Azië, het Stadhuys in Malakka van waaruit de VOC zeker anderhalve eeuw de scheepvaart in Zuidoost-Azië controleerde, staat nu ook op de lijst, die totaal 878 werelderfgoederen (o.a. de Borobudur op Java; nvph 995) in 140 landen telt”, aldus De Telegraaf van 26 juli 2008.

Onze regering draagt ook dit jaar een aantal locaties voor:

[1] Waddenzee (nvph 1268 en 2170/71),

[2] Amsterdamse binnenstad (nvph 1069, 2347, 1680, 1064),

[3] Hollandse Waterlinie en [4] Van Nelle-fabriek in Rotterdam (nvph 655).

Ons land heeft zeven monumenten van universele cultuur-historische waarde op deze lijst staan: zes locaties in Nederland en één op de Nederlandse Antillen. De strijd tegen het water is kenmerkend voor de meeste Nederlandse werelderfgoederen.

schokland

1. Het voormalige eiland Schokland en omgeving (1995)
In 1859 werd het eiland op last van koning Willem III ontruimd. Nu is het een langgerekte nederzetting op drie keileembulten (met daarop destijds drie buurtschappen Emmeloord, Molenbuurt en Ens) in de in 1942 drooggevallen Noordoostpolder. Het ‘eiland’ is 3 km lang, 200 tot 400 m breed en steekt enige meters boven het maaiveld van de Noordoostpolder uit.

2. De stelling van Amsterdam/Waterlinie (1996)

Nog tijdens de bouw tussen 1883 – 1920 bleek de Stelling van Amsterdam al overbodig. Het jachtvliegtuig én het vérdragende geschut maakte de Stelling nutteloos. De 45 forten en 135 km lange verdedigingsring rondom de hoofdstad bleven grotendeels ongeschonden in het landschap liggen. Omliggende terreinen konden binnen twee dagen onder water worden gezet, die samen met de forten een vrijwel onneembare hindernis zouden vormen voor de aanvaller van Amsterdam.

Op de Eurozegel (nvph 1991) staat geheel links een klein gedeelte van het geboomte rondom fort Spijkerboor, dat in het zuidwesten van de droogmakerij De Beemster ligt (zie ook punt 6 van de Nederlandse wereldgoederflijst: De Beemster). Dit fort (aan het Noordhollands Kanaal, 10 km ten westen van Purmerend) is één van de 45 verdedigingswerken van de Stelling van Amsterdam. (Zie het artikel Spijkerboor/Stelling van Amsterdam en droogmakerij De Beemster dat op redelijk kort termijn op het blog zal verschijnen).

3. De molens van Kinderdijk (1997)

De nog altijd draaiende molens, de sluizen van Elshout en het complex van watergangen en boezems in de Alblasserwaard staan model voor de wijze waarop onze voorouders met behulp van windkracht het water wisten te beheersen. (kinderdijk(apenstaartje)werelderfgoed.nl)

Op bijgaande postzegel (nvph 244) staat een van de molens van Kinderdijk dominant op de voorgrond. Op de achtergrond van deze fotocollage is het waterrijke gebied (met molens) aanwezig.

4. De historische binnenstad van Willemstad [Curacao] (1997)

Direct nadat de WIC in 1634 het eiland Curacao op de Spanjaarden hadden veroverd, werden er rond de natuurlijke haven van de Sint Annabaai fortificaties aangelegd.

Nabij Fort Amsterdam werd omstreeks 1650 een ommuurde stad ontworpen, die naderhand naar stadhouder Willem III is vernoemd. Punda (de punt), het oudste deel van Willemstad, biedt met zijn hoge huizen en typische gevels met puntdaken de aanblik van een oud-Hollands havenfront.

De eerste Nederlanders in Willemstad waren vermoedelijk gesteld op het comfort van het stenen huis van ‘thuis’. De eerste huizen waren replica’s van Amsterdamse grachtenpanden, gebouwd van geïmporteerde bakstenen. Het gele huis (in Caraïbische kleurenpracht) op de Antilliaanse postzegel is het Penhahuis uit Willemstad (eerste helft 18e eeuw).(www.unesco.org/whc)

5.  Ir. D.F.Woudagemaal in Lemmer (1998)

Dit stoomgemaal (20e eeuwse industriële techniek en architectuur) uit 1920 is het grootste ter wereld. Met een capaciteit van 4.000 kuub water per minuut hield het gemaal Friesland jarenlang droog, tot er in 1967 een tweede elektrisch gemaal bij Stavoren werd gebouwd. Soms komt het Lemster gemaal met zijn wondermooie machines nog in actie als de capaciteit bij Stavoren tekortschiet. (woudagemaal(apenstaartje)werelderfgoed.nl)

6. Droogmakerij de Beemster (1999)

In de 17e eeuw werd bedreigend binnenwater omgezet in vruchtbare en winstgevende landbouwgrond (7200 hectare).

Opvallend is de rechthoekige inrichting en verkaveling van het nieuwe land. Beplanting en bebouwing waren van meet af aan opgenomen in het totaalontwerp. (www.debeemster.nl)

De Euro-postzegel (nvph 1991) geeft door de fotocollagetechniek toch een echt herkenbaar stukje Beemsterlandschap weer in de omgeving van fort Spijkerboor (dat tot de Stelling van Amsterdam behoort; zie punt 2 van de Nederlandse werelderfgoedlijst). Alle fotografische deelfragmenten zijn binnen een straal van honderd meter terug te vinden.

1. Tegenover de T-kruising (achter de boomkruin verscholen) staat de ANWB-richtingaanwijzer
2. Het nieuwe woonhuis van de postzegel moet op deze foto nog gebouwd worden
3. Het Noordhollands Kanaal maakt ‘gebruik’ van de Beemsterringvaart
4. In het geboomte en rechts daarvan is een deel van fort Spijkerboor zichtbaar
5. Het plezierjacht van de postzegel ligt op deze plaats
6. De stolpboerderij
7. Begin- en eindpunt van de Zuiddijk (richting Purmerend) en de Westdijk
8. De Westdijk
9. Het brede Spijkerboorgat
10. Het dorpje Spijkerboorgat
11. De weg naar De Rijp

Ontwerper Lex Reitsma heeft naar eigen inzichten een en ander in zijn fotoreportage van ‘het-Beemsterlandschap’ aangepast. (Zie het aanvullende artikel Spijkerboor/Stelling van Amsterdam in combinatie met de Beemster dat op redelijk kort termijn op de Postzegelblog zal verschijnen).

7. Het Rietveld-Schröderhuis te Utrecht

Het Rietveld-Schröderhuis is het enige gebouw dat geheel is gerealiseerd volgens de principes van De Stijl, de kunstbeweging die in 1917 werd opgericht en waarvan de leden uitgingen van abstractie.

Het strakke woonhuis werd in 1924 gebouwd in opdracht van mevrouw Schröder-Schräder, die nauw betrokken was bij het ontwerp door de architect-meubelmaker Rietveld (een van de leden van De Stijlgroep).

Het woonhuis met z’n elkaar snijdende horizontale en verticale vlakken, lijnen en vensters en primaire kleuren (geel, rood en blauw) geldt als een van de belangrijkste bouwwerken uit de moderne architectuur. Rietveld ontwierp samen met de bewoonster ook de inrichting en het meubilair.

Ter overdenking
Bij het begrip werelderfgoedlijst kan de vraag gesteld worden: “Moet Nederland ook aandacht geven aan enkele ‘Nederlandse nummers’ op deze lijst met werelderfgoed-postzegels? Moet TNT Post de consument (in binnen- en buitenland) opmerkzaam maken op ónze werelderfgoed-hoogtepunten op postzegels?”

Bij een bevestigend antwoord kan de vraag gesteld worden: “Welk doel streeft TNT Post na met dergelijke emissie?”

1. Meer bekendheid geven aan het Nederlandse publiek over dit onderwerp? Volgens De Telegraaf (26 juli 2008) is de Nederlander slecht geïnformeerd over onze eigen werelderfgoederen.
2. De consument (in binnen- en buitenland) laten weten dat ook Nederland karakteristieke werelderfgoederen bezit, die nauw samenhangen met de strijd tegen en de samenwerking met het water in ons laag (neder) gelegen land (als vriend én vijand van het water).
3. Het werelderfgoed-onderwerp dat op moment hoop op de hitparade staat, wordt door tal van buitenlandse postbedrijven op postzegels getoond. Het laat zich op dit moment vanwege het thema goed verkopen.

Is een postzegel wel het geëigende medium dit onderwerp wereldkundig te maken, wetend dat er al vier van de zeven werelderfgoed-onderwerpen op Nederlandse postzegels terecht zijn gekomen?