De grootste vijand van de High Crosses is het Ierse weer. Veel van de High Crosses werden gemaakt van zandsteen, een materiaal dat gemakkelijk is om mee te werken, maar dat de regen en wind geen eeuwenlang kan trotseren.

Op de postzegels die Ierland op 8 april uit gaf zijn de volgende kruisen afgebeeld:

• Drumcliffe Cross in Co. Sligo
• Carndonagh Cross in Co. Donegal
• Ahenny Cross in Co. Tipperary
• Monasterboice Cross in Co. Louth

Postzegelkenmerken

Uitgiftedatum: 8 april 2010
Postzegelwaarde:55c (x 4)
Oplage: 492.000
Afmeting: 33 mm x 51,46 mm
Illustratie: Michael Craig
Typografie en layout: Steve Simpson
Kleur: zwart met fosfor tagging
Perforaties: 13 x 13

Prof. Helmut Kand groeide op in een kunstminnende omgeving. Hij studeerde aan de Academie voor beeldende kunsten in Wenen. Op 19-jarige leeftijd ondernam hij een grote pelgrimstocht met als doel de grote Spaanse schilder en excentriekeling Salvador Dali. Gastcolleges in Rome, Florence en Londen en talrijke tentoonstellingen in Europa, Australië, de Verenigde Staten, Canada, Japan, Maleisië, Indonesië en Argentinië zorgden ervoor dat de kunstenaar al in zijn jonge jaren beroemd werd. Zijn beelden en schilderijen zijn in prestigieuze galerieën en musea over de hele wereld te bewonderen, maar hij maakte ook veel verschillende werken voor de openbare ruimte. De vaak onderscheiden kunstenaar draagt de titel ‘Foreign Born Indonesian Artist’ en is officieel ’schilderende ambassadeur’ van het Griekse eiland Ios. In dit paradijs bracht hij veertig lange zomers door en schilderde op poëtische en surrealistische wijze verhalend over grenzeloze levensvreugde: gevoelens, wensen, ervaringen, visioenen en vreugde, erotiek en semidagdromen.

Kand vertelt op de website van de Oostenrijkse post over zijn werk en werkwijze. Wanneer hij aan een schilderij begint, heeft hij er nog geen duidelijke voorstelling van. Hij begint met een vurige eerste handeling door met een spons een grote boog over het doek te maken. Het nog smetteloze doek is een uitdaging die je moedig moet aanpakken. Het uiteindelijke resultaat is een spectrale bontheid van kosmische dimensie die de kijker leidt naar uitbundige vertoningen vol erotische esthetiek en abstracte raadsels. Alle elementen zijn met elkaar vervlochten, een vloeiende communicatie van stromende kracht. De dogma’s van zijn schilderijen spreken van geheim verlangen, fantastische liefde, het ervaren van een diep verlangen en een orgastisch vervloeien. Ze laten alles zien, maar altijd op een mysterieuze en poëtisch intieme manier.

Er werd al ontelbare malen geprobeerd om de schilder een etiket op te plakken. In een recensie in het tijdschrift ‘Wiener’ had men het over een ‘visuele alchemist’. Een Frans tijdschrift schreef over de gepassioneerde, artistieke creaties van Kand:”Om zo te schilderen als hij moet je manen en katten gestreeld hebben en de zon dansend hebben aangeraakt terwijl je over inselbergen (monadnock) sprong”.

Postzegelkenmerken

Uitgiftedatum: 10 februari 2010
Postzegelwaarde: € 0,55
Oplage: 400.000
Ontwerp: Prof. Helnut Kand
Druktechniek: offset
Drukkerij: Österreichische Staatsdruckerei GmbH

Jeroen Bosch (ca. 1450 – 1516) was lid van de voorname Broederschap van Onze Lieve Vrouwe en waarschijnlijk erg religieus. In zijn werk zien we veel religieuze symboliek. Van Bosch zijn 25 schilderijen en 8 tekeningen bekend. Slechts enkele daarvan zijn getekend met zijn naam, ‘Jheronimus Bosch’.

Het werk van Jheronimus Bosch behoort tot de stijl van de noordelijke renaissance. Veel van het werk van Jheronimus Bosch beelden zondes uit, het falen van de menselijke moraal, of de slechtheid en domheid van de mensheid. De schilderijen bevatten zeer veel door Bosch verzonnen fantasiefiguren, evenals heel veel symboliek, die tegenwoordig niet altijd meer begrepen wordt.

Uniek voor zijn tijd is ook de manier waarin Bosch het landschap afbeeldt, als een groot decor voor alle kleine figuren.

Bosch schilderde diverse triptieken of drieluiken, dat zijn drie schilderijen op houten panelen die scharnierend aan elkaar bevestigd zijn. Het meest beroemde is wellicht de Tuin der Lusten, geschilderd in 1504-1505 en oorspronkelijk in bezit van Hendrik III van Nassau en later Willem de Zwijger. Op het linkerpaneel staan Adam en Eva in het paradijs met verschillende prachtige dieren. Op het grote middenpaneel staan de aardse lusten met vele naakte figuren, veel fruit en vogels. Op de rechterkant staat de hel afgebeeld, waarin de zondaars de meest verschrikkelijke straffen ondergaan.

De diverse velletjes die worden uitgegeven zijn:

Het velletje met de titel ‘Heiligen’

Het velletje met de titel: ‘Laatste Oordeel’

Het velletje met de titel: ‘Landschappen’

Het velletje met de titel: ‘Mensen’

Het velletje met de titel: ‘Paradijs’

Het velletje met de titel: ‘Temptatie van Sint-Antonius‘

Expostie ‘Postzegelkunst’

De expositie ‘Postzegelkunst’ is te zien in het Atelier van kunstenaar Reinier Knol, Bleeklaan 129 , 8921 HA Leeuwarden. Te bekijken op dinsdagen van 10-12 uur en van 15-17 uur of op afspraak 058-2663358.

Een virtuele expositie van de voorwerpen kunt u via een mailtje aan info(at)reinierknol.nl aanvragen. De voorwerpen zijn ook te koop.

Over Reinier Knol

Reinier Knol begon is in Leeuwarden geboren en opgegroeid op de Westerplantage vlakbij de Leeuwarder Oldehove. Hoewel hij goed kon tekenen is zijn creativiteit lange tijd sluimerend geweest, tot hij in 1994 met olieverf in aanraking kwam. Kleine tubes die van boven dicht zaten, maakte hij met een pen open en ging daarmee schetsen.

Zijn ontwikkeling in stijl ging ondertussen door en de afwerking van mijn schilderijen werd gewijzigd in het terughalen van de lijnen na de inkleuring. Het is een geheel eigen stijl geworden, en de belangstelling voor mijn zeer kleurrijke werk werd al snel groot.

Reinier Knol zijn eerste werken waren in combinatie met postzegels die hij een verhaal liet vertellen, o.a. over de oorlog en kleurde ze daarna in met olieverf. Later begon hij gebouwen, fantasiedieren en vele andere onderwerpen met de tube olieverf te schetsen. Door het schetsen met een tube krijg je een heel aparte uitvoering van een schilderwerk en er ontstaat diepte in de werken als afbakening van het figuur of onderwerp.

‘Madonna met kind’

Op deze postzegel van België uit 1975 zien we ‘Madonna met Kind’. Dit prachtige werk van Michelangelo was bedoeld voor het Piccolomini altaar van de Dom van Siena. Maar het werd gekocht door de Brugse koopman Jan van Moeskroen en in 1514 aan de Onze-Lieve-Vrouwekerk in Brugge geschonken. Franse en Duitse bezetters haalden het werk diverse malen weg, maar het werd steeds naar Brugge teruggehaald.

‘Opstandige slaaf’ en ‘Stervende slaaf’

Frankrijk bracht in 2003 een postzegel uit met twee van de zes slavenfiguren die Michelangelo maakte. Deze ‘Opstandige Slaaf’ en ‘Stervende Slaaf’ zijn te bewonderen in het Louvre in Parijs. De beelden waren bedoeld voor het praalgraf dat paus Julius II voor zichzelf wilde oprichten onder de koepel van de nieuwe Sint Pieter, die toen in aanbouw was. Van het grootse ontwerp met veertig marmeren figuren werden alleen het wandgraf met Mozesfiguur en de beelden van vier slaven voltooid. Twee van die vier slaven bevinden zich nu dus in het Louvre.

Profeten en sibylles uit de Sixtijnse Kapel

Michelangelo-Buonarroti

‘Isaiah’

‘Geremia’

‘Joël’

‘Delphische Sibylle’

Vaticaanstad bracht deze postzegels uit in 1964. Op de zegels is zijn Michelangelo en de door hem geschilderde profeten Isaiah, Geremia en Joël en de Delphische Sibylle van Michelangelo afgebeeld. Een sibylle wordt gezien als een mythologische waarzegster. Een soort vrouwelijke profeet. De profeten en sibylles vormen een belangrijk onderdeel van de zijstukken van het plafond in de Sixtijnse Kapel in het Vaticaan te Rome.

‘David’

Op de postzegel van USSR uit 1975 staat het waarschijnlijk beroemdste beeldhouwwerk van Michelangelo. Het is David terwijl hij op het punt staat de reus Goliath aan te vallen. Het beeld werd gemaakt in opdracht van de Florentijnse edelman Piero Soderini. Het bovenlichaam van David is naar verhouding eigenlijk te groot. Waarschijnlijk omdat het de bedoeling was om het beeld op een hoog voetstuk te plaatsen. Het beeld stond oorspronkelijk op de Piazza Signoria in Florence. Om het beeld beter te beschermen werd het in 1873 verplaatst naar de Galleria dell’Accademia.

De liefde was belangrijk in het leven van Michelangelo. Tommaso dei Cavelieri zou zijn grote liefde zijn geweest. Dit bleek uit de vele romantische gedichten en sonnetten die hij aan hem opdroeg. Zijn werken belichamen de liefde voor de goddelijke schepping. Onder andere “David” is de goddelijke volmaakte schepping en getuigt van Michelangelo’s aanbidding voor het mannelijke lichaam. Michelangelo zelf is nooit gehuwd geweest en bleef trouw aan zijn liefde voor de kunst.

Pas na 1920 kwam men tot ontdekking dat er niet één, maar twee schilders waren die de naam Avercamp dragen! De bekende Hendrick Avercamp (1585 – 1634) bleek een neef/oomzegger te bezitten, Barent Avercamp (1612/13 – 1679), die ook in Kampen was geboren en bovendien ook nog winterse landschappen (rijkelijk bevolkt) schilderde! De schilderstijl (tekenachtige schilderstrant) van beiden komen behoorlijk met elkaar overeen.

De panorama-achtige landschappen, waarvan de dieptewerking o.a. door de huizen wordt bepaald, werkt als een opstelling van [toneel]coulissen. De mensen op de achtergrond in de verte lossen in een waas (weinig gedetailleerd) op een eindeloze vlakte op. Bij dit atmosferische (diepte suggererend) perspectief wordt de kleur in de verte steeds fletser.

Op de verhalende wijze van schilderen (groepjes mensen zijn interactief bezig: schaatsen, kolfspelen – voorloper van ijshockey – , slee duwen, priksleeën, paard en arreslee en met elkaar staan praten) zijn jong en oud, rijk (groepen personen in in donker gekleurde lange jassen mét hoeden) en arm (zijn actief aan het werk: riet bundelen en afvoeren, hakken een bijt in het ijs, puttenwater en bedelen bijvoorbeeld) als ontmoetingsplaats op en bij het ijs aanwezig. Elk onderdeel is op zich zelf nauwkeurig door de schilder geobserveerd op de vrij gedetailleerde schilderijen. Avercamp combineerde al schilderend elementen thuis op zijn atelier, die hij buiten had bestudeerd.

Mensen zijn in groten getale op en bij het ijs in groepjes neergezet. Tussen de groepen is onderling weinig of geen contact. Aandacht voor de menselijke verschijning blijkt o.a. door de afbeelding in verschillende houdingen/standen en kostuums. Het winterse vermaak speelde zich op de voorgrond (met een warme kleurenpracht) en achtergrond (met een weinig opvallende bruine en grijze tonen) af van de schilderijen met een hoge horizon. Veel ijstaferelen spelen zich op ondergelopen land van uiterwaarden van de IJssel nabij Kampen en/of Zuthen af.

Hendrick Avercamp staat bekend als de ’stomme van Kampen’: hij is doof geboren. Met zijn verhalende schilderijen compenseert hij zijn doofstomheid als een geboren ‘verteller’ op een voortreffelijke wijze. Hij ziet met een zekere nieuwsgierigheid om zich heen en geeft onderlinge contacten weer.

Avercamp’s deelfragmenten op postzegels

De deelfragmenten die aan verschillende schilderijen zijn ontleend, hebben stuk voor stuk te maken met activiteiten op en rond het ijs.

2] Opbinden van schaatsen een deelfragment van ‘IJsvermaak’ (ca 1610) van Hendrick Avercamp (Mauritshuis),

3] Echtpaar een deelfragment van ‘IJsvermaak’ (ca 1610) van Hendrick Avercamp (Mauritshuis),

7] Schaatspaar een deelfragment van ‘IJsvermaak’ (ca 1610) van Hendrick Avercamp (Mauritshuis).

4] Kolfspeler een deelfragment van ‘IJsvermaak’(ca 1610) van Hendrick Avercamp (Mauritshuis),

6] Schaatser een deelfragment van ‘Winterlandschap met schaatsers’ (1608) van Hendrick Avercamp (Rijksmusum),

9] Arreslee met paard een deelfragment van ‘Winterlandschap met schaatsers’ (1608) van Hendrick Avercanp (Rijksmuseumm), [zie ook een deel van de bijdrage van 27 december 2009].

1] Priksleeën een deelfragment van ‘Winterlandschap’ van Hendrick Avercamp (Rijksmuseum Kröller-Müller).

5] Slee duwen een fragment van ‘Gezicht op Kampen’ (1663) van Barent Avercamp.

8] Toeschouwers een deelfragment van ‘Gezicht op op Zutphen’ (ca 1650) van Barent Avercamp.

Waar bevinden de besproken deelfragmenten zich op de Mooi Nederland velletjes?

In vogelvlucht nogmaals de reproductievarianten van een schilderij op een postzegel door de jaren heen:

* 1930 een schets als schilderij-reproductiemethode
* 1937 eenkleurige deel-reproductiemethode
* 1955 eenkleurige deel-reproductiemethode mét steunkleur
* 1983 meerkleurige reproductiemethode mét gescheiden kleurvlakken van het gehele schilderij
* 1990 sterk uitvergroot schilderijfragment
* 1996 combinatie van gekleurde en zwart-wit reproductie van een deel van het schilderij
* 2002 meerkleurige reproductiemethode mét in elkaar overlopende kleuren

1996 – Meerkleurige deelreproductie mét een zwart-wit deelweergave van een schilderij

Van het schilderij ‘Briefschrijvende vrouw met dienstbode’ (1670, formaat 72,2 x 59,7 cm, nvph 1664) van Johannes Vermeer (1632 – 1675) heeft grafisch ontwerper Wigger Bierma minder interessante onderdelen (links en boven) weggelaten, zodat op de uitsnede de meest kenmerkende activiteiten van beide personen én de stilte rondom beide personen in het interieur toch nog tot hun recht komen.

In de Amersfoortse Courant van 17 februari 1996 verwoordt Bierma zijn schilderij-uitsnede én het ‘afwijkende’ kleurgebruik op een voor velen ongekende, ‘duidelijk ogen-openende’ wijze:

• “Bij dit postzegelontwerp gaat het om een uitsnede van de geschilderde voorstelling. Ik heb hierbij voor het juiste moment gekozen, zodat de ruimtelijke instantie en onnavolgbare stilte van het oorspronkelijke schilderij zelfs op postzegelformaat niet ontbreken.
• Als je een schilderij helemaal in kleur op een postzegel afbeeldt, dan krijg je een kitscherig plaatje. Bij een doorlopende ‘schilderij-kleur’ zou je onder de tekst (landsnaam en frankeerwaarde) om de leesbaarheid ervan kleur moeten terugnemen. Maar dan ontstaat een lelijk flets gedeelte.

• Daarom heb ik er voor gekozen om het schilderijgedeelte onder de tekst in zwart-wit af te drukken. De overgang van kleurendruk naar zwart-wit heb ik keurig aangegeven door een dun horizontaal zwart lijntje. Overigens is deze kleurovergang (kleurafwezigheid) nauwelijks merkbaar!

• De belettering en cijfers in het zwart-wit gedeelte zijn helder leesbaar door de rustige achtergrond. De ‘kleurafwezigheid’ wordt daar feitelijk niet geregistreerd, doordat de landsnaam in transparant groen en de frankeerwaarde in transparant geel is uitgevoerd. Deze doorschijnende kleuren zijn als een echo aan het schilderij ontleend.

Klik op afbeelding voor een vergroting

Dat stempels en dan met name picturale stempels een postzegel meer informatie mee kunnen geven, blijkt uit deze aflevering van Pro-fil 1/96 met daarop maar liefst zes verschillende stempels. Vijf ervan staan geheel in het teken van Vermeer, twee daarvan hebben betrekking op de Vermeertentoonstelling in het Mauritshuis.

• De belettering zweeft als het ware in de ruimte van Vermeer, maar wel in een ‘vak’, dat ik er voor gecreëerd heb. Ik wilde absoluut niet dat mijn toevoegingen het schilderij zouden ‘bijten’. Het schilderij moet ‘heel’ blijven. Door de landnaam en frankeeraanduiding door elkaar heen te zetten, wordt het totaal aan letters en cijfers een op zichzelf staande ‘kluwen’, waardoor het schilderij ook iets blijft dat op zich zelf staat en dat was mijn bedoeling.
• Met de verdeling van de schilderijreproductie in twee blokken, één in kleurendruk en één in zwart-wit, heb ik een postzegel willen maken als ‘gebruiksgrafiek’ teneinde iets anders te krijgen dan domweg een reproductie van een schilderijfragment van Vermeer op een postzegel.”

2002 – Meerkleurige reproductie van een geheel schilderij mét in elkaar overlopende kleuren

De zevende postzegel uit de reeks ‘Nederlandse landschappen’ uit de 17e, 18e en 19e eeuw, ‘Landschap met vaart’ of ‘Kastanjeboom’ [1889] is van de expressionistische schilder Jan Toorop (1858 – 1928, 66,7 x 77 cm, nvph 2093).

In een windstil landschap stroomt een bochtige rivier door een vlak en vredig landschap onder een half bewolkte hemel naar de horizon. Rechts van de traag stromende weerspiegelt een dominerende en rijk gebladerde kastanjeboom zich in het rustige water.Deze sterk verstandelijk weergave van de natuur doet star, stijf en doods aan.

In de periode doet ook Jan Toorop mee aan de schildersmethode van de wetenschappelijke kleursplitsing in primaire en secundaire kleuren. Volgens de uit Frankrijk overgewaaide nieuwe schilderstechniek, het pointillisme (stippeltechniek) van de schilder Seurat, ontstaat op het schilderij een vibrerende, trillende lichtweergave op het schilderij.

Via de streng verstandelijke stippeltechniek worden de primaire kleuren (rood, geel en blauw) ongemengd als puntjes naast elkaar geplaatst.

Door de optische samensmelting (kleurmenging op afstand gezien) van twee primaire kleuren ontstaan de kleuren rood, oranje, geel, groen, blauw, paars en tenslotte weer rood. Het detail op de postzegel toont op overtuigende wijze deze revolutionaire schilderstechniek.

• “Voorwaarde bij deze opdracht was dat de schilderijen in zijn geheel moesten worden afgebeeld. Om een evenwichtig serie-geheel te kunnen krijgen, heb ik het schilderij verkleind in het ontwerp opgenomen en geprojecteerd op een uitvergroot detail van hetzelfde doek”, aldus Walter Nikkels.
• Het detail dat op U-vormige wijze in horizontale stand het schilderij omsluit, informeert de kijker meer gedetailleerd over een deel van de afbeelding, van de kleur en schilderstechniek.

• Deze schilderijweergave komt door de ‘omkaderde-detail-reproductie’ overeen met een maximumkaart. Een maximumkaart voegt (extern aangevoerd) vergroot visuele informatie toe aan een postzegel. Bij deze kunstzegel daarentegen ontleent het detail zijn functionele betekenis aan de kleine reproductie (intern aangevoerd en aanwezig).

In vogelvlucht nogmaals de reproductievarianten van een schilderij op een postzegel door de jaren heen:

* 1930 een schets als schilderij-reproductiemethode
* 1937 eenkleurige deel-reproductiemethode
* 1955 eenkleurige deel-reproductiemethode mét steunkleur
* 1983 meerkleurige reproductiemethode mét gescheiden kleurvlakken van het gehele schilderij
* 1990 sterk uitvergroot schilderijfragment
* 1996 combinatie van gekleurde en zwart-wit reproductie van een deel van het schilderij
* 2002 meerkleurige reproductiemethode mét in elkaar overlopende kleuren

[1955] Eenkleurige schilderijreproductie mét een steunkleur

Van de originele kleurige schilderijen werden eerst zwart-wit foto’s gemaakt. Er werden geen pogingen ondernomen de werkelijke kleuren van de schilderijen weer te geven, omdat daarvan op het kleine formaat toch niets terechtkomt en daarmee al gauw het goedkope effect van een plakplaatje wordt verkregen.

De hoofdkleur van de postzegels wordt ondersteund door een aan die kleur verwante, iets lichtere tint (steunkleur), die als onderdruk is aangebracht.

Hiermee ontstaat een postzegelafbeelding (nvph 666) met fijne toonverhoudingen, waardoor de zegelafbeelding meer gloed, voornam karakter en uitstraling krijgt. De hoofd- en steunkleur zijn herkenbaar aanwezig in de twee kleurblokjes op de velrand.

[1983] Meerkleurige reproductie van een geheel schilderij mét gescheiden kleurvlakken

- Op het linker bovengedeelte van een schildersezel (in enkele tonen grijs uitgevoerd) staat een van de veertien composities van Mondriaan, die hij in het jaar 1922 heeft geschilderd. Om het gehele schilderij toch op het kleine formaat van een postzegel mogelijk te maken, is door ontwerper Crouwel een reconstructie van Mondriaans schilderwerk gemaakt.

-  In 1922 verschuift Mondriaan de kleurvlakken naar de rand (nvph 1287, Compositie 1922). De meer centraal gelegen grote(re) rechthoeken en vierkanten zijn wit gekleurd. In de voorgaande jaren was er minder wit en meer kleur aanwezig.

- Op een rechthoekig vlak gebruikt Mondriaan de drie primaire kleuren rood, geel en blauw in combinatie met de drie niet-kleuren wit, zwart en grijs. Het evenwicht in de kleuren vereist in het algemeen een grote oppervlakte aan niet-kleur (of lege ruimte) en een kleine oppervlakte aan kleur (of materie).

- Het onveranderlijke evenwicht bereikt Mondriaan door de rechte lijn en de rechthoekige tegenstelling. Grijze lijnen maken plaats voor krachtige zwarte lijnen.

- Grijswaarden worden soms zo subtiel aangebracht dat ze nog nauwelijks van wit te onderscheiden zijn.

In het jaarboek ‘Nederlandse postzegels 1983’ staat over het weergeven van een schilderij op een postzegel het volgende: “De Dienst voor Esthetische Vormgeving (DEV) had tegen het voorstel van de uitgave van de Stijl-postzegels bezwaar, omdat reproducties van schilderijen op postzegels nooit zonder grote schade ten opzicht van het ‘beeld’ van die kunstwerken gepaard gaan en omdat, zoals blijkt bij dergelijke zegels uit andere landen, de postzegel daarmee gedegradeerd wordt tot een ‘plaatje’.” Met andere woorden er ontstaat een ondermaatse afbeelding van inferieure kwaliteit, overeenkomend met die van een koektrommeltje. Het postzegelformaat is te klein om de juiste kleuren en nuances van een schilderij weer te geven. Bij deze Mondriaan-postzegelweergave is dit bezwaar van een slechte reproductie ietsje minder zwaar aanwezig vanwege de gescheiden krachtige kleurvlakken van eenvoudige vormen.

- Aanvankelijk was het de bedoeling in 1983 vier Stijlpostzegels met bijslag onder te brengen in de zomerzegelemissie van dat jaar. Er werd van het plan afgestapt. Een gelegenheidsserie van twee Stijl-zegels als aparte emissie in een geheel uitvoering verscheen uiteindelijk. De ‘pseudo zomerzegel’ voerde in een geheel andere setting ook het schilderij ‘Compositie 1922’ van Mondriaan.

[1990] Meerkleurige schilderijreproductie als deel van een groter geheel

Met de uitgave van de Van Gogh-postzegel (met daarop het schilderij ‘De groene wijngaard’ in Arles [1888, 92 x72 cm]) in 1990 komt voor het eerst een gering gedeelte van een schilderij in zijn volle kleurenpracht op een postzegel terecht. Het omvat slechts één procent  van de oppervlakte van het gehele schilderij.

Door dit relatief grote afgebeelde schilderijgedeelte is ook de wijze van schilderen met de krachtige penseeltoets en het contrasterende kleurgebruik van Van Gogh te herkennen.

Het fragment op de postzegel geeft niet alleen de horizon met daarop het perspectivische verdwijnpunt , maar ook de weergave van het bestaande landschap van wijnstokken met wijnranken.

Met andere woorden uit het grot schilderij is een echt bestaand ‘mini-schilderij’ gelicht. Met dit gedeelte toont de ontwerper Otto Treuman ons de dynamische en geëmotioneerde schilderstechniek van Van Gogh op een postzegel. Van dichtbij komt in de dik opgelegde verf de “wervelende en gestolde penseelstreken” onder ogen. Het onderste deel van het schilderij, dat niet op de postzegel staat zegt Jan Hulsker in het boek ‘Van Gogh en zijn weg’: “Van Gogh is zeer vrij met de werkelijkheid omgesprongen, zodat de gehele benedenhelft eerder als decoratief, als een abstract kleurenpatroon aandoet, dan als een weergave van wijnstokken en wijnranken.”

Treuman verbeeldt het honderdste gedenkjaar van de wereldberoemde schilder op een originele manier met het één-honderdste-detail-deel-van-het-schilderij.

De tentoonstelling is samengesteld door historicus Ronald Prud’homme van Reine, die talloze boeken over zeehelden en zeeslagen publiceerde evenals biografieën over Piet Hein, Michiel de Ruyter en Maarten en Cornelis Tromp.

Daarnaast heeft het museum nauw samengewerkt met de Nederlandse Postzegelvereniging, afdeling filatelie Brielle. Behalve de van de zeehelden uitgebrachte postzegels worden ook de voorbeeldprenten en -reeksen getoond evenals een aantal geschilderde portretten en verschillende uitbeeldingen van zeeslagen.

Voor de tentoonstelling werden van verschillende musea in Nederland bruilenen verkregen: Maritiem Museum Rotterdam, Museum Simon van Gijn, Museum voor Communicatie en het Streekarchief Voorne-Putten en Rozenburg. Bij de tentoonstelling verschijnt een gratis zaalblad. In de museumwinkel zijn publicaties van Ronald Prud ‘homme van Reine te koop.

Bestuurslid Mans Koster met de eerste Needse zegels ten behoeve van het behoud van de oude beelden uit de Grote Kerk. Foto: Carlo ter Ellen

Trots meldt bestuurslid Mans Koster: „Het zijn de eerste Needse postzegels”. Wie de piëta wil verzenden moet er wel iets extra’s voor over hebben: de 44 cent-zegels worden voor 75 cent verkocht. De ‘toeslag’ van 31 cent is voor het goede doel: de restauratie van de middeleeuwse beeldengroep, die zo’n 100.000 euro gaat kosten. Burgemeester Hein Bloemen kocht vrijdag 8 januari in de Grote Kerk de eerste zegels.

De verkoop gaat via de VVV Neede, Oudestraat 52c 7161 DX Neede. Het velletje kost € 7,50. Hiervan gaat € 3,10 per velletje naar de reparatie van de beelden.

Bron: Tubantia