Ik laat in dit blogje wat voorbeelden zien uit mijn eigen nieuwe verzameling.

Allereerst zal ik nog even samenvatten hoe het werkt. Bij deze hobby is het de bedoeling om ansichtkaarten te versturen naar voor jou onbekende mensen ergens op de wereld.  Als beloning krijg jij dan ook weer ansichtkaarten terug van andere onbekende mensen ergens op de wereld. Dit proces wordt geheel gestuurd door een computer.

Je moet je natuurlijk wel eerst aanmelden met je (computer)naam en huisadres. De adressen waar je een kaart naar toe mag sturen worden ook door de computer geregeld. Een belangrijk gegeven is dat je pas een kaart kunt verwachten nadat jouw verstuurde kaart is aangekomen bij de geadresseerde.  Mag je bij aanvang van het proces 5 kaarten onderweg hebben, als je meer en meer kaarten hebt verstuurd klimt ook het aantal kaarten dat onderweg mag zijn.

Ik heb nu net mijn 100e kaart geregistreerd en ik mag al 10 kaarten tegelijk onderweg hebben.

Wat is nu de bedoeling van deze hobby?

Iedereen kan er uithalen wat hij/zij zelf het meest interessant vindt.  Het ontvangen van een ansichtkaart van een onbekend iemand kan een geweldige kick geven.  Leuke kaart, mooie postzegels, informatie over vreemde landen. Het is altijd weer spannend wat er in de brievenbus zit. Ik heb me laten vertellen dat sommige postcrossers er penvrienden aan overhouden. Deze hobby is evenwel niet gratis. Aanmelden op de site kost niets. Het kost wel telkens een ansichtkaart en postzegels.

(Hierboven 5 postzegels uit Finland via 5 ansichtkaarten)

Zoals ik hierboven al heb vermeld, heb ik inmiddels 100 kaarten ontvangen. Het is interessant te kijken naar de verschillende landen waar die kaarten vandaan zijn gekomen.

Dit is mijn lijstje:
Finland 16, Duitsland 15, USA 12, Taiwan 7, Rusland 6, China 5, Engeland 5, Belarus 4, Spanje 3, Maleisië 3, Litouwen 2, Nieuw-Zeeland 2, Japan 2, Tsjechië 2, Portugal 2. En dan nog een hele trits met 1 kaart:
België, Estland, Frankrijk, Hongarije, HongKong, Italië, Letland, Maldives Eilanden, Noorwegen, Oostenrijk, Philippijnen, Polen, Singapore, Thailand, Turkije, Ukraïne, Uruguay, Zweden, Zwitserland.

(Een kaart uit Taiwan)

Er doen meer dan 150.000 mensen mee, en die komen uit 211 landen. In Nederland doen op dit moment ongeveer 6.000 mensen mee, dat is 4% van de leden. Tot op heden zijn er al meer dan 2,5 miljoen kaarten verstuurd. Dat is in een periode van bijna 5 jaar.
Postcrossing is vooral populair in de USA, China, Finland, Duitsland, Taiwan, en Rusland. En dat is ook terug te zien aan het aantal kaarten dat ik uit die landen heb ontvangen. De meest fanatieke leden hebben al meer dan 2000 kaarten verstuurd, in een periode van 4 jaar. Dat is wel meer dan 1 kaart per dag!
Het leuke is ook dat je al die miljoenen kaarten op de website van Postcrossing kunt zien, voor zover er tenminste een scan van is gemaakt.  Mijn ontvangen kaarten zijn te bezichtigen op
http://www.postcrossing.com/user/toonoomens/gallery , ook in een “slideshow” (achterover leunen en genieten).

(Veel postzegels op een kaart uit Estland en uit Tsjechië)

Dit projekt heeft me tot dusverre veel plezier gegeven. Ik houd wel van mooie ansichtkaarten. Maar ook de postzegels mogen er soms zijn. De illustraties bij dit blogje geven daarvan een indruk. Misschien ook voor U een idee voor een nieuwe hobby?

(Een kaart uit Uruguay)

Ga eens kijken op de website www.postcrossing.com en schrijf je in.
Happy Postcrossing!

Het antwoord: dwergvleermuizen

Onderzoekers bestudeerden in het Bükk-gebergte 2 winters lang het gedrag van de koolmees. De Parus major, hierboven op een postzegel van Joegoslavië (1974) en hiernaast op een van Palestina (1997) is ongeveer 14 centimeter groot en leeft vooral in bosrijke gebieden. Het Bükk-gebergte is zo’n bosrijk gebied. Ook zijn er minstens 800 grotten. In die grotten houden dwergvleermuizen hun winterslaap. De onderzoekers ontdekten dat de koolmezen goed luisteren naar de geluiden die uit de grotten komen. Wanneer ze de vleermuizen ontdekt hebben, vliegen ze naar binnen en komen na een minuut of tien met een vleermuisje in hun bek naar buiten. Ook werden er lijkjes van vleermuizen met sporen van vogelsnavels gevonden. Zo’n dwergvleermuisje (Pipistrellus) is ongeveer 3 ½ tot 5 centimeter lang en weegt maximaal 8,5 gram.

Het menu van de koolmees

Als je de angstaanjagende dwergvleermuis op de postzegel van Roemenië (2006) ziet, dan kun je je toch bijna niet voorstellen dat hij verorberd wordt door het schattige Hongaarse (1961) koolmeesje ernaast.

Normaal gesproken eten koolmezen nootjes, bessen, zaden en kleine insecten. Andorra laat op de postzegel (1996) hierboven zien dat de koolmees bessen eet en Zweden (2004) toont een zaadjes etende koolmees. De koolmees slaat voor de winter zaden en vetten op in zijn lichaam. Ook verbergt hij voedsel in de bomen. Bij sneeuwval is dit voedsel echter moeilijk te vinden. Vermoedelijk is dat de reden dat deze vogeltjes op jacht gaan naar vleermuizen.

De oudste postzegel, de nieuwste en zijn dit wel koolmeesjes?

De oudste postzegel met een koolmees erop die ik vinden kon is van Roemenië uit 1959 en de jongste werd in 2009 door Spanje uitgegeven.

Volgens Japan (1997) en Korea (2006) zouden dit koolmezen moeten zijn. Maar ik mis hier de karakteristieke gele buik van het zangvogeltje.

Als ik naar de postzegels van België (1992 André Buzin) en Monaco (2002) hierboven kijk, kan ik me toch niet zo goed voorstellen dat deze vrolijke vogeltjes op vleermuizen jagen. Om mijn beeld van dit schattige vogeltje niet helemaal te laten vertroebelen houd ik me maar vast aan de uitspraak van een van de onderzoekers. ‘Het heeft niets met agressie te maken. Het is puur een manier om te overleven’. Dus koolmeesjes: ook deze winter zijn jullie weer van harte welkom in mijn tuinrestaurant.

Zo zullen er nog gemeenschappelijke uitgiften volgen van Nederland-Indonesië, Nederland-Suriname, Nederland-Verenigde Staten en Nederland-Nieuw-Zeeland. In ieder geval wordt de reeks dus zesdelig. Maar hoe zit het dan verder met bij voorbeeld Zuid-Afrika en Japan.

Begintoestand

Eerst iets over het toenmalige Ned.Indië. Ned.Indië – nu Indonesië – is enorm uitgestrekt. Viervijfde van de inwoners woont echter op de belangrijke eilanden Java en Sumatra, veruit de meesten op het dicht bevolkte Java. Dat waren in 1941 miljoenen inheemsen (6% daarvan Chinezen), 100.000 Hollanders en ca. 200.000 Indo’s. Nederland had in Ned.Indië miljarden geïnvesteerd in o.a. landbouwcultures, mijnbouw en infrastruktuur. Het Ned.Indische leger, het KNIL, telde in 1941 60.000 man waarvan 3/4 inheemsen. Het was niet georganiseerd om een buitenlandse agressor het hoofd te bieden. Ook de marine was veel te zwak en Nederland was in 1940 door Nazi-Duitsland bezet. Met Java als centrum was Ned. Indië een zeer ontwikkeld gebied.

In 1939 reden bijvoorbeeld op Java 100.000 auto’s rond, weinig minder dan in Nederland. Het wegen- en spoorwegnet waren in betere toestand dan nu, misschien had het gewone volk het toen ook beter dan nu. Bij het bestuur waren maar een handvol Nederlanders betrokken welke de topfuncties bezetten. Indonesiërs – toen inheemsen genoemd – met hogere studie-opleiding op topfuncties waren er ook. Daar had je echter maar weinig van. Op de Indische posterijen was niets aan te merken. Een brief deed er meestal korter over dan in het huidige Indonesië. De post werd bijna alleen gebruikt door  Chinezen en Hollanders want het gros der inheemsen was destijds analfabeet. Dit is te zien als je de oplagecijfers van postzegels vergelijkt met die van Nederland.

De Japanse inval

Begin 1942, kort na Pearl Harbour werd Nederlands-Indië binnen enkele weken door een Japanse overmacht van circa 160.000 man veroverd. De strijd kostte enige duizenden doden, waaronder 2550 Nederlanders. Moeilijke tijden braken aan. De Hollanders en een deel van de Indo’s werden van hun bezit beroofd en geïnterneerd  in zogenaamde Jappenkampen, vrouwen en kinderen apart van mannen en jongens. KNIL-militairen en vele burgergevangenen werden afgevoerd naar verre landen zoals Japan, Malakka en Siam (Thailand) waar ze slavenarbeid moesten verrichten, o.a. aan de beruchte Birmaspoorweg.

Vrouwen, kinderen en een klein aantal mannen bleven achter in kampen in Nederlands-Indië, bijna alle op Java en Sumatra. Als bekend was de toestand in de Jappenkampen ten hemel schreiend, een deel van de geïnterneerden heeft de transporten en de kamptijd daarom niet overleefd. Buiten de kampen was het ook slecht. Zeker een miljoen inheemsen werd dank zij Japans wanbeheer slachtoffer van ziekte en voedselgebrek. De Jap echter organiseerde inheemse anti-westerse strijdgroepen om de wind er bij het volk onder te houden. Deze vormden de basis van het latere Indonesische leger, de TNI. Onder Japans militair gezag werd ook een inheems marionettenbewind geïnstalleerd met Ir Soekarno als spreekbuis.

In augustus 1945 capituleerde Japan voor de Amerikaanse overmacht en de atoombommen. Ned.Indië was toen nog steeds bezet behalve Nieuw Guinea en enige kustplaatsen op Borneo. Ook nog in Japanse handen waren Malakka, Singapore, Siam (Thailand), Frans Indo China (Vietnam), Hongkong, Korea en grote delen van China.

De Amerikanen bleven ver weg, de Engelsen vanuit Birma en India gaven prioriteit aan de bevrijding van hun eigen gebieden. Pas september-october 1945 verschenen kleine Engels/Engels Indische troepeneenheden langzaam aan op de belangrijke eilanden Java en Sumatra. Zij zorgden voor ontwapening en afvoer van de Japanners, en bescherming en evacuatie van de Jappenkampen waar vrouwen en kinderen belaagd werden door bendes jonge Indonesiërs.

Op Java kwamen zo Engels-Indische enclaves in Batavia (Djakarta), Semarang, Bandoeng, Soerabaja, op Sumatra in Palembang, Belawan-Medan. Over de tijd na de Japanse bezetting zie een volgend artikel.

Toestand onder de Jap

De Japanse bezetter ontsloeg in 1942 direct de meeste Nederlanders, met een vertraging van enige maanden werden deze in kampen geïnterneerd. Hun bestuursfuncties werden bezet door onbekwame Japanse militairen want jammer maar helaas: het schip Tayo Maru met enige honderden speciaal voor Indië opgeleide Japanners was mei 1942 door de Amerikanen getorpedeerd.

Een (maakwerk-) brief vermoedelijk uit Medan (Sumatra), gefrankeerd met bezettingszegels van staten op Malakka, met propagandastempel, zonder datumstempel.

Van de post mochten kampbewoners geen gebruik maken, post van buiten mochten ze niet ontvangen. Ook buiten het kamp was het uitkijken. Wie een privé-brief verstuurde of ontving was eigenlijk al verdacht. De brief mocht alleen in de Maleise taal geschreven zijn. Of de geadresseerde de brief of kaart zou ontvangen en daar blij mee moest zijn was zeer de vraag. Op veel plaatsten mochten alleen maar briefkaarten verstuurd worden. De Japanse Gestapo, Kempei Tai geheten, steunde op een groot aantal fantasierijke inheemse verklikkers, niemand was te vertrouwen.

Deze Kempei Tai sloeg willekeurig toe met vaak marteling of dood als gevolg. Overigens maakte de als bevrijder ingehaalde Jap zich bij niet-collaborerende inheemsen al snel diep gehaat door wanbeleid en ranselcultuur: de Japanse generaal sloeg de kolonel, de kolonel de kapitein enzovoort terwijl geslagen worden voor Indonesiërs een dodelijke belediging is. Als bekend kregen de Hollanders in de Jappenkampen regelmatig slaag met stokken, zwepen of geweerkolven: buiten het kamp/werkgebied werd volstaan met de vuist of de vlakke hand. Kinderen daarentegen werden nooit geslagen.

Niet-militaire post tussen de eilanden onderling hield door oorlogsomstandigheden bijna op te bestaan. Hollandse postgebruikers waren er niet meer. Gevolg: poststukken en echt gebruikte postzegels uit de Japanse tijd zijn nu nog wel te krijgen, maar toch redelijk schaars. De Japanners voerden direct hun jaartelling (1942 werd 2602) en hun tijd (1½ uur vooruit) in. Ook werd Nederlands-Indisch geld vervangen door bezettingsbiljetten. Er ontstond een enorme inflatie. In augustus 1945 had het geld nog maar een duizendste van de waarde in 1942 maar de posttarieven veranderden nauwelijks. Het eerste bezettingsgeld had een Hollandse tekst (zie afbeelding), in 1944 werd het vervangen door biljetten in roepia-waardes met Maleise tekst.

Bestuursorganisatie onder de Jap

Het enorme eilandenrijk werd bestuurlijk in aparte militaire zones gesplitst:

• Java, Sumatra en enige eilanden bij Sumatra: legerdistrikt, bestuurd vanuit Batavia (Djakarta). Lange tijd viel Noord Sumatra onder Engels-Malakka, landmachtcommando Singapore.
• De vele eilanden oost en noord van Java: marinedistrikt, bestuurd vanuit Singapore.

Beide zones vielen onder een hogere autoriteit waar ook Malakka, Siam, Burma, enzovoort onder ressorteerde: commando Zuid. Samenwerking tussen de zones was er niet.

De postzegels

In Nederlands Indië waren aanwezig de Kreislerseries karbouw en Wilhelmina met en zonder watermerk, no 272 (NVPH Ned.Indiënummers) 5 c cijfer, de Konijnenbergserie Wilhelmina 274-289, restbestanden Moehamadijah 293-297, Danserserie 298-303, ‘Bijzondere Vluchten’zegel LP 18, en portzegels 23-28, 30-33, 35, 39, 40. Deze werden doorgebruikt, vanaf juli 1942 voorzien van een opdruk (‘chop’).

‘Chop’zegels in mijn bezit met ‘Dai Nippon’ briefkaart, stempeldatum onleesbaar.

Pas medio 1943 verschenen definitieve Japanse bezettingszegels: aparte series voor Java (leger), Sumatra (leger), en de ‘Grote Oost’(marine). De opdrukzegels en later de definitieve bezettingszegels van Malakka worden ook gespaard omdat zoals vermeld Noord Sumatra daar lange tijd onder viel.

Voorbeelden van definitieve zegels van Java, Sumatra, Grote Oost, Malakka (zie de onderlinge verschillen bij de Japanse lettertekens).

De Japanners hadden trouwens koerserende zegels van Japan meegenomen welke gebruikt bekend zijn in Nederlands Indië: uiteraard durfde de posterijen daarmee gefrankeerde post niet te weigeren. In de begintijd werden dus Nederlands-Indische zegels zonder chop gewoon doorgebruikt. Deze gebruikte zegels zijn te herkennen als de jaaropgave in de balk door het rondstempel leesbaar is: 02 of 03 of 04 of 05, weergevende de Japanse jaartelling 2602, 2603, 2604, 2605. Ze zijn schaars en aan de prijs, vooral voor plaatsen buiten Java. Het kan dus lonen uw gestempelde Nederlands-Indië-doubletten nader te bekijken, je weet maar nooit.

De zegels met chop zijn een chaotisch verzamelgebied: complimenten voor het uitzoekwerk van de Dai Nippon Vereniging. Afhankelijk van tijd en plaats werden opdrukzegels gefabriceerd per provincie, per distrikt of per postkantoor. Afgezien daarvan heb je diverse types en variaties want vele (niet alle) werden met de hand aangebracht. Zie de Dai Nippon catalogus. Die onderscheidt chops van de marinegebieden Noord, West en Zuid-Oost Borneo, Celebes, Noord Celebes, Samarin

da, Ambon, Lombok. Voor legergebied Sumatra, ingedeeld in hoofdstukken ‘general’, ‘semi general’, ‘local’ en ‘provincial’, zijn vele postkantoren te vinden plus de provincies Atjeh, Tapanoeli, Riau, Jambi, Palembang, Lampung, Banka/Billiton, Benkoelen en de Oostkust. De opdrukken kunnen zijn een kruis, ster of andere figuur  (belangrijk was de afbeelding van Wilhelmina onherkenbaar te maken), teksten in Japanse lettertekens al of niet in kastje, en in marinegebied (bijna) altijd een anker, verschillend per eiland of postkantoor.

Een (maakwerk-) brief uit Soerabaja (Java), gefrankeerd met twee definitieve Java-bezettingszegels en enige Ned.Indische zegels met en zonder chop. Let op de stempeldatum 6-7-05: 6 juli 2605 oftewel 6 juli 1945, vijf weken voor de Japanse capitulatie.

Om het spannend te maken bestaan er ook zegels met meerdere opdrukken (in Dai Nippon catalogus ‘simplified’ niet gecatalogiseerd). Leuk zijn de briefkaarten, dezelfde als vroeger maar ‘Nederlands-Indië’ is op de ingedrukte karbouwenzegel door ‘Dai Nippon’ vervangen, zie afbeelding. Tevens is een Japanse tekst toegevoegd welke de vroegere Hollandstalige tekst vervangt.  De verzamelaar moet voor dit verzamelgebied helaas bedacht zijn op naoorlogs maakwerk en vervalsingen terwijl echtheidcertificaten niet bestaan.

Er bestaan maar drie speciaal gemaakte noodzegels (uiterst schaars), alle in marinegebied:

• Het eiland Flores in 1943: een 10 sen zegel, gedrukt in de missie-drukkerij aldaar
• De stad Bandjarmassin en regio op Borneo in 1943: een 5 sen en een 10 sen zegel.

Bedenk dat het Indonesische regime na 1950 vele eilanden en streken een andere naam heeft gegeven en bovendien de spelling heeft veranderd. Zo heet Borneo  tegenwoordig Kalimantan en Celebes nu Sulawesi. Raadpleeg dus een klassieke Nederlands-Indië landkaart.

Afgebeeld:
- ‘Chop’zegels in mijn bezit met ‘Dai Nippon’, tevens briefkaart-gedeelte.
-  De drie bovenvermelde noodzegels van Flores resp. Bandjarmassin.

Commentaar

• De heer L.B.Vosse van Vereniging Dai Nippon was destijds zo vriendelijk me commentaar en aanvullingen te mailen op bovenstaand artikel Ned.Indië 1942-45: Japanse bezetting. Bij deze nogmaals mijn dank.
• De heer Vosse wijst erop dat veel informatie over dit onderwerp te vinden is in het boekje “Zijn stempel gedrukt”, geschreven door hem en de conservator van het Postmuseum, nu museum voor communicatie geheten. Het lidmaatschap van Dai Nippon kost slechts 20 euro.
• Van postzegels en stukken kan via de Dai Nippon vereniging in de meeste gevallen vastgesteld worden of ze echt of vals zijn.
• Gebruikt materiaal – zegels, kaarten, stukken, postwissels – is in algemeenheid niet schaars, er is dus aan te komen. Er heeft wel niet-militaire post tussen de eilanden bestaan. Hr Vosse schreef ook over kamppost maar daar zal ik nu niet op ingaan, zijnde een apart verzamelgebied. De kamppost-situatie was in 1942 anders dan in latere bezettingsjaren en m.i. niet voor alle kampen hetzelfde.
• De Japanse jaartelling vermeld in mijn artikel is de Sumera jaartelling, gebruikt op Java en het marinegebied. Op Sumatra en hier en daar in het marinegebied werd de Syowa jaartelling gebruikt die begint met het jaar 1 bij aantreden van een nieuwe keizer, in dit geval Hirohito.
  Voor stempels op Sumatra geldt daarom: 1942 = 17, 1943 = 18, 1944 = 19, 1945 = 20.
• Java en Madoera vielen onder het 16e leger, Sumatra onder het 25ste leger, Borneo en de grote Oost vielen onder de marine zoals vermeld. Opdrukken (chops) zijn altijd handopdrukken behalve de definitieve T-opdruk. Ook Bali had een marine (anker)opdruk, zegels met Bali-anker zijn ook op enige andere eilanden in marinegebied gebruikt.

Toelichting bij enige afbeeldingen:
* de brief met Malakka-zegels heeft een propagandastempel van Malakka.
* de brief uit Soerabaja heeft een opdrukzegel van Banka & Billiton.
* de datum op het briefkaartstuk is 20.9.03, dus 20 september 1943.

Die eilandengroep is wel de enige overeenkomst tussen reuzenschildpadden en pinguïns die ik bedenken kan. Ze zijn bijzonder hoor, zulke grote schildpadden, maar toch ook wel een beetje suf en saai. Over pinguïns hebben we een heel andere mening.  Ik vroeg wat kids in mijn omgeving:’Wat vinden jullie eigenlijk van pinguïns?’ De antwoorden? ‘Grappig, leuk, schattig, lief, vet cool en vrolijk’. Zelf houd ik het op aandoenlijk.

De serie postzegels hieronder is afkomstig van de Falklandeilanden. Het lijkt wel alsof deze pinguïns, die allen voorkomen op de Falkland eilanden, speciaal hebben geposeerd voor de fotografen. Op de postzegels zijn afgebeeld: de Koningspinguïn, de Ezelspinguïn, de Magelhaenpinguin, de Rotspinguïn, de Macaronipinguïn en de Albino Rotspinguïn.

  Falklandeilanden 2008

Nog 2 series van de Falklandeilanden:

  Falklandeilanden 1991 

  Falklandeilanden 2002

De pinguïn is een vogel die niet vliegen kan. Maar zwemmen kan hij als de beste. Door de zwemvliezen tussen hun tenen zijn pinguïns ook snel. Met wel 40 kilometer per uur zijn het echte zwemkampioenen. Door hun gestroomlijnde lichaamsvorm lijkt het net alsof ze door het water vliegen. Met hun zwemvleugels kunnen ze sturen.
 

  Frans Antartica 1953

  België 1971                                       Japan 1971

De meeste pinguïnsoorten leggen 2 (soms 3) eieren. De mannetjes en vrouwtjes lossen elkaar af tijdens het broeden. Als een pinguïn broedt dan rust zijn hele gewicht op zijn tenen. Als het jong uit het ei is gekropen wordt het ook door beide ouders gevoed. De kuikens eten soms wel bijna 1 kilo vis per uur. Een Keizerpinguïn legt maar 1 ei en dat wordt uitgebroed door het mannetje. Hij houdt het ei op zijn poten onder een beschermende huidplooi. De vrouwtjes voeden de kuikens. Op de volgende postzegels van Tristan da Cunha is een broedende Rotspinguïn afgebeeld. Tenminste ik dénk dat het een Rotspinguïn is maar het zou misschien ook een Ezelspinguïn kunnen zijn.

  Tristan da Cunha 1974

Pinguïns kunnen goed tegen het koude water. Ze hebben een dikke onderhuidse vetlaag en drie lagen veren. De buitenste laag veren, de donslaag, bedekt hun lichaam als een losse onregelmatige laag waarin de lucht vastgehouden wordt. Zo houdt de pinguïn zich warm. Op Antartica is dat natuurlijk ook hard nodig. De foto’s op de postzegels hieronder geven dat mooi weer.

  Brits Antartica 2008

  Brits Antartica 2006

Op land zijn de pinguïns minder snel dan in het water. Maar in de sneeuw kunnen ze wel sneller lopen dan mensen. Dat ziet er dan natuurlijk heel grappig uit, zo’n snel waggelende pinguïn. Dat waggelen komt doordat ze eigenlijk op hun heupen lopen. Raar maar waar, hun heupgewricht zit laag bij de grond en hun kniegewricht zit een stuk hoger. Ook schuiven ze vaak op hun buik over de grond, zoals op de volgende postzegels van Brits Antartica.

  Brits Antartica 1997

Pinguïns blijken best populair te zijn. Ook aan bijzondere dagen leveren ze een bijdrage. Zoals laatst op Valentijnsdag. Lia plaatste er een leuk bericht over. En ook met kerst zijn ze soms in de picture. Brits Antartica gaf in 1997 een serie kerstzegels uit met vrolijke pinguïns erop.

  Brits Antartica 1997

En als ik dan naar de zegel van Nieuw Zeeland kijk, waarop er twee knus naast elkaar staan, dan denk ik ‘ze mogen van mij nog veel populairder worden’.

  Nieuw Zeeland 1988

Het kan niet anders dan dat ik mijn edelweiss vond in Oostenrijk. Tijdens één van onze wandeltochten in de hoge bergen van Karinthië. Oostenrijk gaf in 2005 een bijzondere postzegel uit met daarop een edelweiss. De zegel is geborduurd. Het traditionele familiebedrijf Hämmerle & Vogel uit Lustenau produceerde de postzegels. Tussen de allereerste stap en het uiteindelijke eindproduct, zaten ongeveer 30 weken. In deze periode hielden 6 medewerkers zich uitsluitend bezig met het maken van de zegels. Ze gebruikten daarbij 300 kilo garen. Overigens was Oostenrijk niet het eerste land ter wereld dat een geborduurde postzegel uitgaf. Die eer was aan Zwitserland. Wel werd het Oostenrijkse boduurwerk nog meer geperfectioneerd. Zelfs de tanding werd namelijk geborduurd.

  Oostenrijk 2005

Hoewel edelweiss het symbool is van de Zwitserse Alpen, vond ik tot mijn verbazing geen één door Zwitserland uitgegeven postzegel met het plantje erop. Ik ben ervan overtuigd dat ze er wel zijn. Dus wanneer iemand mij aan een foto of een link kan helpen, graag!

Wel vond ik een postzegel met veel edelweiss erop, uitgegeven door Bosnië en Herzegovina. Dat had ik dan weer niet direct verwacht. In het Zuiden en oosten zijn weliswaar bergen, maar niet zo hoog als in de Alpen. Waarschijnlijk is het plantje te vinden op de Maglić, het hoogste punt van Bosnië en Herzegovina., namelijk 2386 meter, op de grens met Montenegro. Het plantje nestelt zich namelijk bij voorkeur op rotspuin, steenslag en kalkrotsen op een hoogte tussen de 1700 en 3400 meter.

  Bosnië Herzegovina 2003

Gelukkig gaat het de laatste jaren weer wat beter met het edelweiss. Dat was dus ooit wel anders. Edelweiss werd op grote schaal geplukt vanwege zijn medicinale werking. Het plantje is een volkmiddeltje tegen maagpijn. Ook de toeristische commercie deed het mooie stervormige bloemetje geen goed. Voor de boekenleggers, sleutelhangers en pennen hoeft het bloemetje nu niet meer uit de bergen geplukt te worden. Kwekerijen bieden daarvoor uitkomst.

Naast de Alpen komt het edelweiss ook voor in de hooggebergten van Azië. Ik vond ook een postzegel uitgebracht door Japan in 1984 en één uitgebracht door Kazachstan in 2002.

  Japan 1984                                       Kazachstan 2002

Edelweiss beschermt zich in de zomer tegen de zon door de fijne haartjes die op de bloem zitten. Het fijne dons absorbeert bijna volledig de schadelijke ultraviolette stralen. Alleen het noodzakelijke licht wordt doorgelaten. Dezelfde donshaartjes beschermen in de winter juist tegen de kou en de sneeuw. En die haartjes, die zijn bij mijn gedroogde edelweissje, na al die jaren nog helemaal intact. Leontopodium alpinum, een bijzonder plantje.

De laatste Elfstedentocht, gereden in 1997 leverde ons de prachtige postzegel hierboven op. Bate beschreef deze zegel in zijn artikel ‘Spelen (beelden) met foto’s’ van 9 november. Dit is ook de enige zegel die echt gewijd is aan de Elfstedentocht. Bijzonder eigenlijk, dat er maar één is. De tocht der tochten is immers een begrip in Nederland. Op één dag tweehonderd kilometer schaatsen langs de elf Friese steden; Leeuwarden(start), Sneek, IJlst, Sloten, Stavoren, Hindeloopen, Workum, Bolsward, Harlingen, Franeker, Dokkum en Leeuwarden(finish). Uren schaatsen over sloten en meren, tussen de weilanden en onder bruggen door. Aangemoedigd door honderdduizenden toeschouwers. Voor de meeste fervente schaatsers is de Elfstedentocht dé grote uitdaging. Wachten en hopen dus….

En waar we dan ondertussen van kunnen genieten is het langebaanschaatsen. Daar zijn postzegels te kust en te keur van te vinden. Uitgebracht door vele landen.

  Japan 1952                                   Hongarije 1955

     Rusland 1966                            Ras al Khaimah 1967

Het hardrijden op de schaats is in ons land razend populair. Nederland is uitgegroeid tot dé toonaangevende natie als het gaat om langebaanschaatsen.

   Fujeira 1968                                      Rusland 1972

  Malediven 1976                Tanzania 1994

Bij de mannen staat een tweetal wereldrecords op naam van de Nederlander Sven Kramer, namelijk de 5.000 meter in 6.03,32 en 10.000 meter in 12.41,69. Beide records dateren uit 2007.

  Dominica 1997

  Rusland 2006                                  Oekraine 2003

In januari 2009 meer op de Postzegelblog over het langebaanschaatsen. Dan komt er een uniek postzegelboekje uit met 8 Nederlandse schaatsers die in Heerenveen één of meer Europese titels hebben veroverd.

En in in de tussentijd blijven we net zo positief kijken als Goofy en Donald dat doen op deze vrolijke postzegel uit Bhutan en hopen we op een Elfstedentocht.

Bhutan 1988