Voorjaarsbloemen op Deense postzegels

Velletje voorjaarsbloemen

De vier zegels zitten ook in een velletje, en van de 6,00 kr.-zegel verscheen een boekje van tien.

Postzegels kindertelevisie en raderboot

Verder op 8 juni twee zegels gewijd aan kindertv (6,00 en 8,00 kr.; ook in velletjes met zes zegels); en een zegel (8,00 kr.) van de raderboot S/S Hjejlen (nu een toeristische attractie) die al 150 jaar over het Silkeborgmeer vaart.

Ontdekkingsreiziger Carsten Niebuhr

Nog even terug naar 4 mei, toen kwam Denemarken met twee zegels (8,00 kr. en 13,00 kr.) die herinnert aan de expeditie die Carsten Niebuhr (1733-1815) 150 jaar geleden op een ezel door het Midden-Oosten maakte (beide zegels zitten ook in een minivelletje en tien van de 8,00 kr.-zegel in een boekje).

Europazegels 2011

Tevens op 4 mei  twee Europazegels/bossen (8,00 kr. en 11,00 kr., de 8,00 kr.-zegel ook in een boekje, tien stuks).

Turnplatz Berlijn

Velletje Saksische raderstoomboot

Verder een velletje met een zegel van 220c ter gelegenheid van 175 jaar Sächsische Dampfschifffahrt.

Postzegels  stoomspoorlijn Molli en Amnesty International

En 125 jaar Mecklenburgische Bäderbahn Molli (45c) en 50 jaar Amnesty International (55c).

Ferry-reeks

150 jaar Mariehamn

12 juli 1970, Ra II bereikt Barbados

Tijdens de 57 dagen durende reis over de Atlantische Oceaan, gestart in Marokko, zonk de Ra II elke dag een klein beetje. De bemanning gooide alle niet essentiële apparatuur en spullen overboord en met de wind goed in de zeilen bleef de boot toch boven water. De Ra II bereikte Barbados op 12 juli 1970. Volledig doordrenkt werd hij met een kraan uit het water gehesen en te drogen gezet op de kade. Na een paar weken werd de Ra II overgebracht naar het Kon-Tikimuseum in Oslo. Daar is deze papyrusboot nog steeds te bewonderen. Barbados gaf een prachtige postzegel uit: ‘Ra II nadert Barbados’.

Postzegels met boten van papyrusriet

Papyrusriet is natuurlijk bekend vanwege het papyrus, de voorloper van het papier, dat ervan gemaakt werd. Al in de oudheid werd papyrus gebruikt om op te schrijven, maar het papyrusriet werd ook voor andere doeleinden gebruikt. Uit de vezels werd touw gemaakt, van verhoute wortels maakte men kommen en schalen, de jonge scheuten dienden als voedsel en papyrusriet werd ook gebruikt als dakbedekking en voor de botenbouw. Ethiopië gaf twee mooie postzegels uit waarop papyrusboten te zien zijn en op de zegel rechts is ook de plant zelf afgebeeld.

Thor Heyerdahl

De Noorse antropoloog Thor Heyerdahl werd geboren in 1914. Hij studeerde zoölogie en geografie. Vanaf 1947 ondernam hij diverse expeditiereizen. Het waren opvallende reizen waarmee hij wilde aantonen dat het mogelijk is dat mensen uit hele oude culturen, bijvoorbeeld Eskimo’s en indianen, met elkaar in contact zijn geweest. Heyerdahls eerste expeditiereis maakte hij op de Kon-Tiki. Deze Kon-Tiki is op diverse postzegels te bewonderen. Hieronder zegels van Peru en Frans Polynesië.

De Kon-Tiki, een boot van balsahout

In 1947 maakte Heyerdahl een zeereis van Peru naar Polynesië. Hij deed dit op een vlot van balsahout. Dit vlot, de Kon-Tiki, werd gebouwd naar Incamodel. De overeenkomst tussen de Polynesiër Tiki en een held uit de voor-Incatijd Kon-Tiki intrigeerde Heyerdahl. Met de expeditie wilde hij bewijzen dat in die tijd migranten uit Zuid-Amerika zich al in Polynesië konden vestigen. De reis duurde 101 dagen en eindigde  ten zuiden van de Marquesaleilanden op het Raroia Rif. DNA-onderzoek bewees jaren later dat de voorouders van de Polynesiërs uit Azië komen.

‘Noor van de eeuw’ maar geen postzegel?

Dat een aantal van zijn primitieve oceaanreizen slaagden, bewees volgens Heyerdahl dat mensen uit het oude Egypte en Peru andere delen van de wereld konden bezoeken. Hoewel Heyerdahls theorieën door veel wetenschappers niet serieus werden genomen, was hij erg populair. Hij werd in 1999 uitgeroepen tot ‘Noor van de eeuw’. Ik vond twee postzegels met Heyerdahl en de Kon Tiki erop. De linker postzegel is afkomstig uit Cambodja en de rechter werd in 1982 uitgebracht door São Tomé e Principe. Ondanks de bijzondere titel ‘Noor van de Eeuw’, vond ik geen één Noorse postzegel waarop Heyerdahl of één van zijn boten is afgebeeld.

Op de postzegels afbeeldingen van de Binnendieze, de trots van de Bosschenaren en een toeristische trekpleister van formaat waarop het heerlijk varen is. Vele bezoekers hebben zich al laten verrassen door zijn spannende waterloop, unieke stilte en prachtige doorkijkjes. In fluisterbootjes leiden zij u door het eeuwenoude waterstelsel van de middeleeuwse vestingstad, ’s-Hertogenbosch.

Het velletje zal te koop zijn tijdens HERTOGPOST 2010 voor € 3,- per stuk.

HERTOGPOST 2010 vindt plaats in de Brabanthallen te ’s-Hertogenbosch op 28, 29 en 30 mei. De tentoonstelling wordt georganiseerd in samenwerking met de 80- jarige ’s-Hertogenbossche Filatelistenvereniging, de NVPH, TNT POST, KNBF, Stichting JFN en talrijke vrijwilligers o.a. van de Globe.

Wil je meer lezen over Hertogpost, kijk dan hier.

De kaart beeldt de Willem Ruys uit met er achter de route van de toenmalige Indiëlijn voor mailschepen.

Het andere poststuk is uit 1938 en is gefrankeerd met NVPH 239 en 240, afbeelding DC-2 machines van de KNILM. Echt gebruikt op brief kom je die zegels niet vaak tegen. Echter het vliegen voor de oorlog naar Ned.Indië (KLM) en in Indië (KNILM) met passagiers was kleinschalig vergeleken met de scheepvaart. Pas na de oorlog nam de burgerluchtvaart een grote vlucht, de passagierslijndiensten per schip naar Amerika, Z.Afrika, Azië werden na 1960 geleidelijk aan beëindigd.

De Willem Ruys had een ongewone carrière.

Het schip was in 1938 door de Lloyd besteld bij scheepswerf Koninklijke Maatschappij De Schelde (KMS) in Vlissingen en kreeg daarbij bouwnummer 214. Onder dit bouwnummer – een naam was nog niet bekend – werd op 25 januari 1939 de kiel gelegd. Als gevolg van de Tweede Wereldoorlog en de naoorlogse materiaalschaarste kon het schip niet worden afgebouwd en heeft het zeveneneenhalf jaar op de helling in de Vlissingse binnenstad gestaan. Na de bevrijding van Vlissingen heeft de zoetwaterinstallatie aan boord van het schip twee weken lang drinkwater aan de stad geleverd.

Pas op 1 juli 1946 werd het schip gedoopt en tewater gelaten. Het kreeg de naam Willem Ruys, naar de in de oorlog gefusilleerde Lloyd-directeur Willem Ruys (1894-1942). Op 28 september 1947 verliet het schip de werf voor de eerste proeftocht. De eerste reis begon op 2 december 1947. Het 21110 tons schip was 192 meter lang, 25 meter breed, met diepgang van 8,9 meter. Het was ingericht voor 840 passagiers.

Vaarroutes

De Willem Ruys onderhield tot 1958 een lijndienst op Indonesië. In 1953 kwam het schip in de Rode Zee in aanvaring met de Oranje van de Stoomvaart Maatschappij Nederland, maar de schade viel mee. In totaal maakte het schip tussen 1947 en 1958 64 retourreizen tussen Nederland en Indië. Daarna kwam het schip samen met de Oranje in een ‘rond-de-wereld’-dienst, waarmee beide Nederlandse rederijen nieuw emplooi zochten voor hun passagiersschepen.

In januari 1964 werd de Willem Ruys verkocht aan de Italiaanse Lauro Line, met oplevering in januari 1965. Lauro liet het schip verbouwen tot een fulltime cruiseschip en herdoopte het in Achille Lauro. Vanaf 1966 kwam het als cruiseschip weer in de vaart. Achille Lauro was een (omstreden) politicus, oprichter van de rederij en een van de rijkste mensen van Italië.
Kaping

Op 7 oktober 1985 namen vier mannen namens het Palestijns Bevrijdings Front voor de kust van Egypte de controle van het schip over, terwijl het op weg was van Alexandrië naar Port Said.

De kapers werden verrast door een bemanningslid, en moesten daardoor voortijdig handelen. Ze hielden passagiers en bemanning in gijzeling, en stuurden het schip richting Tartus in Syrië. Zij wilden dat 50 Palestijnen werden vrijgelaten uit Israëlische gevangenissen. Ze kregen geen toestemming om aan te leggen bij Tartus. De kapers vermoordden een passagier in een rolstoel, de joodse Amerikaan Leon Klinghoffer, en gooiden zijn lichaam overboord. Het schip keerde terug richting Port Said. Na twee dagen onderhandelen gingen de kapers akkoord, en verlieten het schip in ruil voor een veilige aftocht. Ze werden naar Tunesië gevlogen door een Egyptisch passagiersvliegtuig. Het vliegtuig werd echter onderschept door een Amerikaans F-14 gevechtsvliegtuig, en gedwongen te landen op Sicilië, waar de kapers werden gearresteerd door de Italiaanse politie na een onenigheid tussen Amerikaanse en Italiaanse overheden.

De andere passagiers in het vliegtuig (waaronder wellicht de leider van de kapers, Abu Abbas) mochten zonder nader onderzoek verder vliegen, alhoewel hiertegen werd geprotesteerd vanuit de Verenigde Staten.

Het uiteindelijke lot van de mannen die werden veroordeeld voor de kaping is verschillend:

• Bassam al-Asker kreeg voorwaardelijke vrijlating in 1991.
• Ahmad Marrouf al-Assadi verdween in 1991 tijdens zijn voorwaardelijke vrijlating.
• Youssef al Molqi kreeg 30 jaar, verliet de Rebibbia gevangenis in Rome op 16 februari 1996 en vluchtte naar Spanje waar hij opnieuw gevangen werd genomen, en werd uitgeleverd aan Italië. Op 1 mei 2009 is hij vanwege goed gedrag vervroegd vrijgekomen uit de gevangenis van Palermo.
• Abu Abbas verliet het rechtsgebied van Italië, werd in absentia veroordeeld, en werd in 2003 opnieuw gevangen genomen, in Irak.

Laatste jaren

Op 30 november 1994 brak brand uit aan boord voor de kust van Somalië, destijds nog vrij van kapers. Het schip maakte slagzij, de opvarenden konden het schip verlaten. Ondanks de hulp van een zeesleepboot zonk het op 2 december. Door haar inmiddels, mede als gevolg van de kaping, grote internationale bekendheid was ook dit trieste einde wereldnieuws.

Mogelijk ondersteunt de browser de weergave van deze afbeelding niet.

Ach, achter elke filatelistische vondst zit wel een verhaal.

Bron: Wikipedia.nl

Wel met de ‘100-jarige Octrooiwet-postzegel’ (datum van uitgifte 9 februari 2010) die aandacht aan de onderzeeboot van Cornelis Jacobsz Drebbel (1572 – 1633) schenkt, is een verkeerde afbeelding op de postzegel terecht gekomen. In de cirkelvorm is met opzet een spiegelbeeldige afbeelding van de ontwerper opgevoerd!

Waarom zult u zich afvragen? Zoals de geportretteerde ontwerper uit Alkmaar nu op de postzegel staat afgebeeld, is zijn blik op zijn geestesproduct de onderzeeboot gericht. Bij een weergave van het echte portret zou hij zijn ontwerp geen blik waardig achten. Hij kijkt immers dan naar links. De blik is dan van de onderzeeboot afgewend.

Ontwerper Theo Peters is door bemiddeling van ‘Drebbel-specialist’ Hubert van Onna (zie www.drebbel.net) geattendeerd op deze portretafbeelding die in het bezit is van de Koninklijke Marine in  Den Helder.

U zult zich ongetwijfeld afvragen waarop deze zelfverzekerde conclusie is gebaseerd. Bij het napluizen van gegevens over Drebbel op Google heb ik enkele afbeeldingen van Drebbel gezien (o.a. in het Noord-Hollands Dagblad van 7 november 2008), waar hij met zijn priemende ogen naar links kijkt én het kuifje haar naar rechts buigt.

Innovatieve 17e eeuwse wetenschapper Drebbel

Cornelis Drebbel ontwikkelde een groot aantal innovatieve zaken o.a. als fonteinbouwer (voor koninklijke feesten), microscoop, telescoop en onderzeeboot. De ‘duikboot-uitvinding’ vond in Engeland plaats onder supervisie van koning voor de Engelse marine.

In 1620 laat hij twaalf roeiers ongeveer drie uren onder het wateroppervlak van de Theems van de Tower Bridge naar Greenwich roeien. In geschriften van tijdgenoten wordt vermeld dat Drebbel een chemische stof ontwikkeld zou hebben die de lucht zuiverde, waardoor de bemanning een poos onder water kon blijven.

Hij had een onbekende ‘kwintessens’ van lucht (het vijfde ‘element’ van Aristoteles) in flessen aan boord genomen. Af en toe deed hij de flessen open om de lucht in adembaar te houden.