De ondertiteling van deze grappige kaart zou kunnen zijn “respect voor de heilige koe”.

De organisatie van het Postcrossing project heeft ook een grafiek vrijgegeven, waarin het aantal verstuurde kaarten is weergegeven als functie van de tijd.

De 10-miljoen-mijlpaal is bereikt in ruim 6 jaar. Maar wat nog meer in het oog springt is dat de laatste 5 miljoen kaarten zijn verstuurd in een periode van slechts 18 maanden. De grafiek laat duidelijk zien dat er een sterk groeiende belangstelling is voor deze hobby.

Om een inzicht te geven in de huidige (wereldwijde) situatie, hier nog enkele sprekende getallen.

Er zijn op dit moment ruim 284.000 geregistreerde deelnemers afkomstig uit 202 verschillende landen. De lijst wordt aangevoerd door de USA met 38.000 deelnemers, gevolgd door Rusland met ongeveer 30.000.  Daarna komt China met 25.000 actieve leden en dan, jawel (!), Nederland met 21.000 deelnemers. De Nederlanders hebben tot dusverre in totaal ruim 900 duizend kaarten verstuurd.

Meer details zijn te vinden op de website van Postcrossing.

Dit jaar zal die “veronderstelling” zeker niet opgaan, want op het velletje Decemberzegels van 2011 komen alle postzegels 2x (een beetje door elkaar gehusseld) voor.
Toch is het interessant te bekijken hoe de verdeling van de verschillende afbeeldingen op de kerst- en nieuwjaarskaarten terecht is gekomen. Het is mij deze keer gelukt om op 6 januari j.l. al te beschikken over de gegevens van een aantal personen, waaronder Stampy, Hans K, mijn kennissen, mijn familie en mijzelf. En dan kan ik het nu hebben over 365 Decemberzegels, heel wat meer dan de 211 (c.q. 213) van vorig jaar.

Om met de deur in huis te vallen, de verdeling van het aantal ontvangen Decemberzegels ziet er als volgt uit (in oplopende aantallen): Hert-25, Gewei-30, Vogel-34, Huisje-35, Hartje-37, Kerstballen-37, Engel-38, Sneeuwman-41, Eekhoorn-42, Kaars-46.
De statistici kunnen nu wel weer aan het werk. Voor mij is dit een “normale” verdeling.

Toch is er weer iets speciaals aan de hand! Werd vorig jaar het “hertje” al genegeerd, nou, dat is dit jaar weer het geval.  De laagste aantallen worden hier zelfs gevonden voor zowel het “hert” als het “gewei” (van het hert). Daar staat tegenover dat de “eekhoorn” en de “kaars” het meest worden gebruikt. De kaars brengt licht in de donkere dagen. De eekhoorn teert op zijn aangelegde wintervoorraad.

Ik vind het ook nog steeds zielig een “hertje” op mijn Kersdinerbord te vinden. Wij hadden dit jaar dan maar weer de traditionele kalkoen.

In een van mijn vorige artikels heb ik de suggestie gedaan om met deze nieuwe postzegel een maximumkaart te ontwikkelen.  Een inwoonster van Deventer (Alexandra) reageerde op dit Postzegelblog dat ze dat wel eens wilde proberen. Nou, het resultaat mag er zijn.

Op een oude foto van het gebouw De Drie Haringen is rechtsbeneden de nieuwe postzegel geplakt.
De afstempeling is gedaan op 02 JAN 2012 te Deventer-Stationsplein, precies de datum van uitgifte. Overigens bevat de stempel nog wel de inscriptie TNT/post. Uit persoonlijke correspondentie bleek het nogal moeilijk om nog een stempelende instantie te vinden in de stad.

De Drie Haringen, hierboven een foto van de huidige situatie, is een huis aan de Brink te Deventer, gelegen achter de Waag. Het gebouw is een voorbeeld van vroeg maniërisme.  De klassieke elementen uit de Renaissance zijn door de architect op een eigen manier verwerkt om de gevel te decoreren.
Het huis is nauw verbonden met de naam van Herbert Dapper. Deze inwoner van Deventer, rijk geworden in de haringhandel, liet het huis in 1575 verbouwen.  De bestaande gevels dateren voor een groot deel uit die tijd.
Het gilde waarvan Herbert Dapper lid was, voerde een wapen met daarop drie gekroonde haringen.

Dapper sierde er de gevel van zijn woon- en bedrijfspand mee.

Op een gevelsteen, hierbij op de werktekening,  is de oorspronkelijke naam van het huis nog te lezen: “In di drie vergulde herick”.  Sinds 1932 is het huis in gebruik van het Historisch Museum Deventer.

Alexandra stuurde mij de hierboven afgebeelde maximumkaart toe. Daar ben ik hartstikke blij mee. Bedankt Alexandra!

Aanvankelijk wilde men een simpele opdruk “4C”, maar omdat gevreesd werd dat ….. “zowel de “4″ als de “c” te dicht bij den rand van het zegel zou komen en het zich daardoor laat aanzien, dat het grootste gedeelte van de voorraad door den opdruk misdruk zal worden”….. werd besloten een rode lijn toe te voegen waardoor geen ….. “open ruimte” ….. ontstond.
De hoogte van de “4″ en de “c” moest 4 mm worden.
Info:  uitgave A9 van het Handboek Postwaarden Nederland.

En hiermede is dan de eerste Nederlandse doorloper ontstaan!

Deze scan is is gemaakt met een vergroting van 300%.

In dit geval wordt het NVPH-nummer gevraagd van de oorspronkelijke postzegel.

Op een detail van de zegel zijn links een weduwe en een kind (weesje) te zien boven de graven van een kerkhof en rechts een oorlogsinvalide met loopkruk boven de ruïnes van gebouwen.
Ze kijken naar een zonverlicht opvangcentrum in de verte.

Er bestaan diverse uitvoeringen van deze belastingzegels. Ze zijn er ook met opdruk, zoals blijkt uit het volgende stukje van een briefkaart dat ik op internet heb gevonden:

Er is trouwens een compleet overzicht te vinden op internet van de gehele verzameling IOVR-zegels

.

In mijn verzameling Europese landen komt het hierbij getoonde postzegeltje voor. Er is geen landsnaam vermeld. Wel een raadselachtige combinatie van letters: I.O.V.R.

De vraag is nu: waar staan de letters I.O.V.R. voor. Dat hoeft niet letterlijk vertaald te worden, een juiste omschrijving van de betekenis is ook goed.

Afgebeeld is de schaatser Dick Neijzing met ijspegels in snor en baard.
Op de velrand is een strookje van 1 tot 2 mm afgebeeld dat overeenkomt met de rechterkant van het postzegelbeeld.  Deze manier van drukken wordt gedaan om te voorkomen dat er twee verschillende postzegels ontstaan.  Bij het scheuren van postzegels uit een vel is meestal “tussen de perforaties” ook een spoor te vinden van de naburige zegel.  En omdat de betreffende zegel een witte band heeft aan de linkerkant heeft deze zegel dus geen buurman aan de linkerkant.
Dit soort aardigheden behoren in de verzameling “randverschijnselen”.
Ook op de bovenrand is een extra strookje gedrukt, maar volgens mij is dat overbodig omdat de belettering de perforatie niet raakt.
Zie ook mijn artikeltje “Tussen de gaatjes”.

Hierbij wordt een hoekstukje afgebeeld van een postzegelvel, postzegel nummer 1 van de eerste kolom.
De vraag is: welke postzegel wordt hier bedoeld? Geef bij voorkeur het NVPH-nummer. Succes.

Het resultaat is te zien in dit blogje.

De toegevoegde postzegel is uitgegeven in 1977 en behoort tot de permanente serie “Burgen und Schlösser” (Burchten en kastelen).

Het kasteel Neuschwanstein is gebouwd hoog in de Beierse Alpen, in opdracht van Koning Lodewijk II van Beieren (Ludwig II von Bayern).  Deze koning was zeer geliefd bij het volk maar werd gehaat door de regering. Lodewijk Frederik Willem (1845-1886) was de zoon van Maximiliaan II.  Hij kreeg een zeer strenge opvoeding omdat hij de kroonprins was.  Maar Lodewijk hield meer van frivole dingen, kleding, feestjes en paardrijden. Hij was bevriend met o.a. met de knappe Paul Maximiliaan Lamoral von Thurn und Taxis, een lid van de beroemde familie van postmeesters in Europa.
Maar hij had ook een speciale band met zijn nicht Elisabeth, hertogin van Beieren, die later bekend zou worden als Keizerin “Sissi” van Oostenrijk.

Toen in 1864 Lodewijk 18 jaar was, stierf plots zijn vader en werd hij dus de nieuwe koning.   Hij behoorde nu tot de rijkste mensen van Europa en dat wilde hij ook weten. Hij liet diverse (nutteloze) kastelen bouwen, waarvan Neuschwanstein wel het meest bekende is.   Het sprookjeskasteel werd niet geheel meer afgebouwd onder zijn regime; dat is later gebeurd.

Lodewijk was ook erg gesteld op de componist Richard Wagner, waarvoor hij zelfs een nieuwe concertzaal liet bouwen in Bayreuth.

De regering van Beieren was niet gecharmeerd van hun koning, hij leefde erg teruggetrokken op zijn kastelen en gaf bergen geld uit.   In feite leefde Ludwig in een droom, in zijn “droomkasteeltjes”. Daarom probeerde men hem “onbekwaam” te laten verklaren. Het gevolg was in ieder geval dat de koning gevangen werd gezet in kasteel Berg.
Op 13 juni 1886 trof men Lodewijk dood aan in het Meer van Starnberg (Starnberger See) vlak bij het kasteel Berg. Het vreemde was dat ook zijn psychiater (Dr. Bernhard von Gudden) dood werd gevonden op dezelfde plek. Er werd “zelfmoord” gesuggereerd, maar in 2007 werd de jas getoond die Lodwijk aan zou hebben gehad toen hij “verdronk” met daarin 2 kogelgaten.

Het kasteel Neuschwanstein is nu een topattractie voor het toerisme in Zuid Duitsland. Duizenden toeristen brengen jaarlijks een bezoek aan dit sprookjeskasteel.  Het kasteel is rijkelijk versierd met kostbare fresco’s, houtsnijwerk, glaswerk, schilderijen, enzovoorts. De hier toegevoegde postzegel is uitgegeven in 1986, 100 jaar na de geheimzinnige dood van Koning Ludwig II.

“Ik wil een eeuwig mysterie zijn voor mijzelf en voor anderen”, zei ooit Koning Ludwig II van Beieren. En voorlopig heeft hij gelijk gekregen.