Weer zo’n stuk! - Postzegelblog

Weer zo’n stuk!

2

Op onze verenigingsveiling worden over het algemeen niet zo spectaculaire zaken aangeboden. Maar je weet: je moet in de postzegelarij altijd je ogen open houden! In een doos met oude spulletjes, zo’n beetje opa’s zolder, vind ik een opgevouwen blad papier. Folio formaat, zie je tegenwoordig al bijna niet meer. Er zijn vijf dienstzegels Cour International de Justice op een soort plattegrond geplakt. Wat is dit nu? Ik bestudeer het prachtige stuk aandachtig.

Het is een plattegrond van de “grote rechtszaal” en het gaat over de “Corfu Channel Case, 26 februari 1948.” Heeft zeker een of andere journalist zich zitten vervelen en die was toevallig ook filatelist. Kwam op het idee om een plattegrond te fabriceren en die authenticiteit te geven door er vijf dienstzegels op te plakken en te laten afstempelen met het stempel “Cour Internationale de Justice, La Haye Février – Mars 1948”.

Waar gaat het om?
Hier wordt een juridisch gevecht geleverd tussen Groot Brittannië en Albanië. Vijftien rechters moeten oordelen. Zij zitten gegroepeerd rond de dienstzegels. Linksvoor zit de Albanese afgevaardigde en rechtsvoor zit de Engelse afgevaardigde. Helemaal links en rechts zitten pers en publiek.

Na de Tweede Wereldoorlog heeft het Verenigd Koninkrijk de Straat van Korfoe mijnenvrij gemaakt. De zee doorgang wordt beschouwd als behorende tot de internationale wateren. Het eerste incident vindt plaats met de HMS Orion. Op 15 mei 1946 passeren twee schepen van de Britse zeemacht, de HMS Orion en de HMS Superb, de Straat van Korfoe. Onderweg worden ze beschoten vanuit de forten op het Albanese vasteland. Er vallen geen slachtoffers en er is geen schade maar Groot-Brittannië eist wel een publieke verontschuldiging van Albanië. Die komt er niet. Albanië beschuldigd op haar beurt de Britse schepen van schending van haar territoriale wateren.


Een tweede incident vindt plaats met de HMS Saumarez. In de namiddag van 22 oktober 1946 varen de Britse kruisers HMS Mauritius en HMS Leander en de mijnenvegers HMS Saumarez en HMS Volage door de Straat van Korfoe. Ze varen dicht bij de Albanese kust, mogelijk door het recht van vrije doorgang in het internationaal zeerecht. Nabij de Sarandabaai loopt de Saumarez op een zeemijn en wordt zwaar beschadigd. Het schip wordt op sleeptouw genomen door de Volage die een goed uur later zelf op een mijn loopt waarbij haar boeg weggeblazen wordt. Beide schepen kunnen alsnog de haven van het eiland Korfoe bereiken. In totaal vallen er 44 doden en 22 gewonden op de schepen. De Saumarez is niet meer te herstellen, de Volage wel.
Na het incident met de Saumarez en de Volage wordt de Straat van Korfoe opnieuw ontmijnd, inclusief de Albanese territoriale wateren. De Albanese leider Enver Hoxha klaagt hierover bij de Verenigde Naties. Onder bescherming van oorlogsschepen worden 22 contactmijnen ontdekt en weggehaald. Na onderzoek blijken ze van Duitse afkomst te zijn, maar vrij van aantasting, pas geverfd en met pas gesmeerde ankerkettingen. Bijgevolg is het mijnenveld kort voor het tweede incident illegaal door Albanië aangelegd. Een derde incident dus!
Groot-Brittannië eiste compensatie van Albanië maar die weigeren. De zaak komt ter sprake bij de VN-Veiligheidsraad die de zaak onderzoekt en in resolutie 22 beslist dat Groot-Brittannië de zaak beter aanhangig kan maken bij het Internationaal Gerechtshof. Dit gebeurt op 22 mei 1947 en is de eerste zaak van het Hof. Op 9 april 1949 volgt het vonnis. Albanië moet Groot-Brittannië 843.947 Britse Ponden schadevergoeding betalen inclusief 50.000 Pond als compensatie voor de doden en gewonden. Het Hof is van oordeel dat Albanië in de fout ging door niet te waarschuwen voor het gevaar. Anderzijds is Groot-Brittannië later in de fout gegaan, door zonder toestemming een ontmijningsoperatie uit te voeren in Albanese wateren. Albanië weigert de schadevergoeding te betalen en dus legt Groot-Brittannië beslag op 1.574 kilogram Albanees goud dat in de Bank of England opgeslagen ligt.

En toen? Pas na de val van het communisme in Albanië in 1991 werden de diplomatieke relaties tussen beide landen hersteld. Op 8 mei 1992 werd een overeenkomst over de kwestie aangekondigd waarbij beide landen hun spijt over het gebeurde uitten. Na lange onderhandelingen gaat Albanië akkoord met het  betalen van een schadevergoeding van 2 miljoen US dollar en krijgt het land haar goud terug.


Hoe staat het nu met Albanië?
Een pas uitgegeven postzegel laat de vervlechting zien van twee vlaggen: de nationale vlag samen met de Europese vlag. Of de verbroedering met Europa net zo gemakkelijk zal gaan is een vraag. Het zal zeker in de toekomst nog wel meerdere politieke debatten opleveren of Albanië een ondeelbaar part van de Europese Bond wordt.

Albanië is een land met 2,8 miljoen inwoners is omgeven door Kosovo, Montenegro, Macedonië en Griekenland, en grenst in het zuiden en westen met haar kiezelstranden aan de Middellandse Zee en de Ionische Zee. Voordat het land in de 15e eeuw werd ingenomen door de het Ottomaanse Rijk, werd het geheel of gedeeltelijk geregeerd door een levendige mix van verschillende oude culturen. Het Ottomaanse Rijk verdween na een heerschappij van bijna 400 jaar en is dus één van de meest duurzame invloeden. Bijna alle inwoners waren bekeerd tot de islam. Met de ineenstorting van de Oriëntaalse overheersing en na de Eerste Balkanoorlog, kreeg Albanië zijn onafhankelijkheid in 1912 en werd het land een koninkrijk. Een paar maanden lang stond het koninkrijk ook onder de Duitse overheersing en daarna verviel het opnieuw in politieke onbeduidendheid.

In zowel de Eerste en Tweede Wereldoorlog veroverden de oorlogvoerende blokken de macht, en na de bevrijding in 1944, vestigde zich een communistische dictatuur onder Enver Halil Hoxha. Er volgde snel een breuk met Tito’s Joegoslavië, de alliantie met de Sovjet-Unie ging ook al snel stuk. Uiteindelijk versterkte het land de banden met de Volksrepubliek China in 1961. Dat leidde  in 1969 tot een verbod van religie in Albanië onder invloed van de “grote leider” Mao Tse Tung. Vijf jaar na de dood van Enver Hoxha, werd het communistische regime in 1990 omvergeworpen door studentenprotesten en een jaar later werden de eerste vrije verkiezingen gehouden. De winnaars waren eerst weer de communisten, maar al na een jaar namen democratische partijen de leiding over en initieerden hervormingen van economie en democratie.
In 1997 stortte de economie in vanwege de voortdurende corruptie, machtsmisbruik van politici, een grenzeloze naïviteit en de overnames door geëmigreerde Albanezen. De nieuwe rijken investeerden in ‘piramidespelen’, maar die ballon plofte toen veel bedrijven failliete gingen en de oplichters de beloofde interest niet meer konden financieren. Veel Albanezen waren weer straatarm. Er volgde een ‘loterij-opstand, massale protesten zodat de regering de noodtoestand moest uitroepen. Veel mensen ontvluchtten het land, buitenlandse ambassades sloten en geëvacueerden hun personeel.
Albanië is sindsdien op de weg naar de Europese Unie: in 2006 werd een stabilisatie- en associatie-overeenkomst gesloten met de Europese Unie. Op 1 april 2009 is het land toegetreden tot de NAVO en sinds 24 juni 2014 een officiële kandidaat van de Europese Unie.

 

´t Faktueeltje
Januari 2015

Gratis online postzegelcatalogus

Kijk in onze catalogus voor meer postzegels
Griekenland Groot Brittannië Eerste Wereldoorlog Tweede wereldoorlog



Nieuwsgierig naar de nieuwste postzegel- en postzegelproducten?

Kijk dan bij Collect Club.

Beoordeel met 1 sterBeoordeel met 2 sterrenBeoordeel met 3 sterrenBeoordeel met 4 sterrenBeoordeel met 5 sterren (3 stemmen, gemiddeld: 5,00 uit 5)
Loading...
PrintSchrijf een reactie

Reacties (2) Schrijf een reactie

Schrijf een reactie

(registratie is niet nodig)