Ook Duitsers gedenken op 4 mei? - Postzegelblog

Ook Duitsers gedenken op 4 mei?

0

Gustav Stresemann afgebeeld op de linkse postzegel in het blokje leefde van 10 mei 1878 tot 3 oktober 1929. Hij was politicus en minister van Buitenlandse Zaken.
Stresemann studeerde economie en was lid van de Rijksdag van 1907 tot 1912 en van 1914 tot 1918 voor de NLP, de Nationaal Liberale Partij Hij behoorde tot de linkervleugel van de partij die bereid was tot samenwerking met de sociaaldemocratische SPD en de links-liberale Vooruitgangspartij.

Grotere afbeelding van het blokje

Na de Duitse nederlaag werd Stresemann vanwege zijn houding tijdens de oorlog niet toegelaten tot de Deutsche Demokratische Partei (DDP). Als reactie hierop richtte hij de nationaal-liberale DVP (Deutsche Volkspartei) op. Deze partij werd een invloedrijke factor tijdens de Weimarrepubliek. Zijn aanvankelijk negatieve kijk op de republiek veranderde na enige tijd – voorheen was hij monarchist en stond in contact met de kroonprins, de zoon van de Duitse keizer Wilhelm II. In 1920 werd Stresemann opnieuw in de Rijksdag gekozen. Tijdens zijn ministerschap voerde hij de herstelbetalingen (voortvloeiend uit de bepalingen van het Verdrag van Versailles) uit en knoopte hij betrekkingen aan met Frankrijk. In 1925 sloot hij het Verdrag van Locarno en in 1926 trad Duitsland toe tot de Volkenbond.
In 1926 kreeg hij samen met de Franse politicus Aristide Briand de Nobelprijs voor de vrede. Vanaf 1928 begon de hoge werkdruk zijn gezondheid te ondermijnen. Stresemann overleed aan een beroerte op 51-jarige leeftijd in 1929.
Gustav Stresemann was weinig geliefd bij extreem-nationalistische groepen, zoals de nazi’s, omdat hij een volledige naleving van het Versaillesverdrag voorstond, ondanks dat hij het verdrag persoonlijk verwierp.


Ludwig Quidde afgebeeld op de midden-zegel van het blokje, was een Duits pacifist, die leefde van 23 maart 1858 tot 4 maart 1941. Quidde’s carrière besloeg vier tijdsperiodes uit de Duitse geschiedenis: die van Bismarck, het Duitse Keizerrijk onder Wilhelm II,de Weimarrepubliek en nazi-Duitsland.
Quidde werd geboren in een rijke familie. Hij groeide op in Bremen, las veel over geschiedenis, en raakte betrokken bij de activiteiten van de Duitse Vredesgemeenschap (Deutsche Friedensgesellschaft). In zijn jongere jaren was hij al tegen de politiek van Bismarck.
In 1894 publiceerde hij een 17 pagina’s tellend pamflet over het Romeinse Rijk uit de eerste eeuw na Christus, maar Quidde legde duidelijk een connectie tussen de Romeinse keizer Caligula en Wilhelm II. Hij beschuldigde beide van grootheidswaanzin. De publicatie van het pamflet betekende het einde van Quidde’s academische carrière als historicus. Toen hij zich ook kritisch uitte over de nieuwe eremedaille ter nagedachtenis van Wilhelm werd hij beschuldigd van majesteitsschennis en tot drie maanden gevangenisstraf veroordeeld.
Aan het einde van de Eerste Wereldoorlog behoorde Quidde tot een groep die zich tegen het Verdrag van Versailles keerde. Hoewel de Duitse regering zich neerlegde bij het verdrag en alle nadelige gevolgen die dit voor Duitsland betekende, voorspelden Quidde en andere pacifisten reeds dat deze omstandigheden tot een nieuwe oorlog zouden leiden.
Toen in 1933 Hitler aan de macht kwam, vluchtte Quidde naar Zwitserland waar hij de rest van zijn leven doorbracht. Hij bleef de rest van zijn leven een optimist. Op zijn 76e publiceerde hij zijn essay “Landfriede und Weltfriede” (1934).In 1941 stierf Quidde aan de gevolgen van een longontsteking .


Carl von Ossietzky, die we ook op de 3e zegel van het blokje zien, leefde van 3 oktober 1889 tot 4 mei 1938. Hij was een Duitse journalist en democraat, en een boegbeeld van het verzet tegen Hitler.
Na militaire dienst tijdens de Eerste Wereldoorlog, was Ossietzky overtuigd pacifist en democraat geworden. Enkele jaren later werd hij secretaris van de Deutsche Friedensgesellschaft en trachtte door middel van publicaties en voordrachten het Duitse volk een ‘vredesbewustzijn’ in bij te brengen. Hij werd redacteur van de Berliner Volkszeitung en in 1926 hoofdredacteur van de Weltbühne.

Als mede-uitgever van dit blad had hij een belangrijke instrument voor zijn verzet tegen de heimelijke Duitse herbewapening die in strijd was met het Verdrag van Versailles.
Toen de nationaalsocialisten aan de macht kwamen en de onderdrukking van de joden in Duitsland op gang kwam weigerde hij Duitsland te verlaten, omdat hij vond dat hij vanuit het buitenland niet krachtig genoeg kon spreken. Al in 1927 en 1932 bracht hij in totaal 8 maanden in de gevangenis door. Op 28 februari 1933, de dag na de brand in de Rijksdag, werd hij opnieuw gearresteerd en nu veroordeeld tot dwangarbeid en kwam via kanp Sonnenburg in kamp Esterwegen terecht.


Von Ossietzky kreeg de Nobelprijs voor de Vrede in 1935 Die toekenning was ook bedoeld als een impuls voor de internationale campagne om hem vrij te krijgen, maar hij kreeg geen toestemming om zijn prijs in Zweden op te halen waardoor deze niet kon worden uitgereikt. De nazi’s verboden elke Duitser het ophalen en daarmee erkennen van de Nobelprijs. In 1992 werd de universiteit van Oldenburg naar Carl von Ossietzky genoemd onder meer wegens zijn internering in het nabijgelegen kamp Esterwegen. Von Ossietzky werd in 1938 ziek, hij overleed aan een terminale vorm van tuberculose op 4 mei 1938.

Gratis online postzegelcatalogus

Kijk in onze catalogus voor meer postzegels
Historisch Duitse rijk Nobelprijswinnaars Tweede wereldoorlog Vrede



Nieuwsgierig naar de nieuwste postzegel- en postzegelproducten?

Kijk dan bij Collect Club.

Beoordeel met 1 sterBeoordeel met 2 sterrenBeoordeel met 3 sterrenBeoordeel met 4 sterrenBeoordeel met 5 sterren (Breng als eerste je stem uit.)
Loading...
PrintSchrijf een reactie

Reacties (0)

Schrijf een reactie

(registratie is niet nodig)