De ‘homo colligens’ of de verzamelaar is een begrip dat verscheidene types omvat. En dat geldt vooral in de filatelie. Een eerste type is de grote specialist, die een fantastische verzameling heeft opgebouwd, dankzij de gelukkige combinatie van een breed budget (hoeft niet op een paar centen te kijken), een grote basiskennis en onvermoeibaar opzoekwerk. We zien hem op alle grote tentoonstellingen, ze vormen de top van de piramide en maken de filatelie een echte wetenschap, waarop toekomstige verzamelaars kunnen steunen.
pecunia malum necessarium = geld is een noodzakelijk kwaad
Het tweede type postzegelverzamelaar
Een tweede type is de verzamelaar met brede interesse, die de filatelie ziet al een onderdeel van de culturele wereld en zijn hobby gebruikt om zijn belangstelling en kennis te verrijken en te illustreren. Dit type deelt zijn kennis en enthousiasme graag via boeken, publicaties en spreekbeurten. Hij is vaak de beste ‘missionaris’ voor de filatelie. Zij maken het grootste deel van de thematische verzamelaars uit.
Postzegelverzamelaars type drie
Een derde type is de doorsnee verzamelaar, die in het beste geval lid is van een postzegelclub, waar hij wat zegels koopt, en zijn ervaringen deelt met enkele vrienden op een clubavond. Deze verzamelaars vormen de brede basis van de piramide. Spijtig genoeg neemt de gemiddelde leeftijd van hen toe en dat is een grote bedreiging voor onze hobby.
Type vier: de jeugd
Want het vierde en laatste type is de jeugd. In mijn jeugdjaren van het verzamelen van postzegels de meest verspreide hobby, en op school werden aanwinsten uitgewisseld. In elke club was een druk bezochte jeugdafdeling, waar kinderen werden opgeleid tot volwaardige filatelisten.
Nu is de jeugdafdeling van de meeste clubs opgedoekt door gebrek aan interesse. Of verzamelt de jeugd wel, maar durft er niet voor uit te komen; het is niet stoer. De elektronische communicatiemiddelen hebben het verzamelen in een hoekje gedrukt. Kinderen verzamelen nog tot ze ongeveer 12 jaar zijn, dan haken zij af. Andere interessen spelen een rol. Gelukkig keert een klein percentage (veel) later terug. Het zou de taak moeten zijn van elke filatelist om interesse op te wekken bij de jeugd.
Slechts op die manier kunnen we het voortbestaan dan de ‘homo colligens’blijven verzekeren.
Dit artikel werd geschreven door Al Brull en gepubliceerd in de maart – april 2011 uitgifte van Eekaapeeveetje, het verenigingsblad van de Eerste Kerkraadse Philatelisten Vereniging. Het blad lezen: Eekaapeeveetje nummer 2 – 2011.
(nog geen stemmen)
Loading ...- Delen:
Loading ...
Reacties (1)
Tja All, een mooie opsomming. De ´stapelaar´ ontbreekt nog in je overzicht, de persoon die geabonneerd is op nieuwtjes en ze bij ontvangst netjes bewaart ´tot later´. Met je opmerking over de jeugd ben ik het maar ten dele eens. Er zijn volop jeugdigen die postzegels verzamelen. Maar zij zijn niet de oorzaak van het opdoeken van jeugdclubs. Ik heb het al vele malen meegemaakt, dat een bloeiende jeugdclub binnen de kortste keren verdween, bij gebrek aan een GOEDE jeugdleider! Daar zit het probleem. En waar haal je die goede jeugdleiders vandaan? Waarschijnlijk niet uit je zoals je noemt type 1 verzamelaar. Maar wel uit type 2 en ook wel uit type 3. Daarom een oproep aan alle voorzitters en secretarissen van verenigingen: Kijk om je heen, vraag een enthousiaste verzamelaar om jeugdleider te worden van een jeugdclub, vraag informatie aan bij JFN en je zult zien: er is weer een jeugdclub actief met potentieel voor de toekomst!
Schrijf een reactie