's avonds als het kampvuur brandt - Postzegelblog

’s avonds als het kampvuur brandt

5

“’s Avonds als het kampvuur brandt
Als maan en sterren aan de prairie-hemel staan
Dan zingen cowboys met elkaar
Bij muziek van hun gitaar
’s Avonds als het kampvuur brandt.”

Niet alleen de cowboys op de prairie zingen samen bij een knetterend kampvuur. Ook ik als verkenner (tegenwoordig scout genoemd) heb menig liedje gezongen in een groep kampeerders bij een heerlijk warm kampvuur.

En dan spreek ik over de jaren 50 van de vorige eeuw. Toen mocht het blijkbaar nog, een open vuur maken in de natuur.  Niet in het bos natuurlijk, maar op een aangrenzende zanderige vlakte werd door plaatselijke autoriteiten wel toestemming gegeven voor open vuur, zeker voor de jeugdbeweging Scouting.

Een vuurtje maken moet je trouwens leren. Eerst materiaal bij elkaar zoeken, gedroogd gras, kleine takjes, iets grotere takjes en nog grotere takken. Eerst een “pyramide” bouwen en dan het hart aansteken met 1 lucifer. Als dat lukte was je de held van de dag. Ja, dat lukte zelfs na een regenbui!

Ik herinner het me nog levendig, de trektochten en kampeergelegenheden in het Brabantse land. De verkennerij bestond toen uit “patrouilles”, elk met een eigen groepstent.  En iedere patrouille moest voor zijn eigen eten zorgen. Dat waren bijna uitsluitend aardappels. Zelf schillen en koken. Sperzieboontjes, erwtjes of appelmoes (uit blik!) vormden de groenten. En een enkele keer worteltjes gekocht bij de boer.

De noodzakelijke eiwitten kwamen van hardgekookte eieren of door de groepsleiding op een campinggasje opgewarmde gehaktballetjes of knakworstjes. Vlees bakken op open vuur was immers verboden, want dat gaf per definitie een “vlam in de pan”. En wat zagen die pannen zwart na het koken. We moesten ze elke dag met schuursponzen weer schoonmaken, want hygiene stond hoog in het vaandel.

Na de avondmaaltijd was het kampvuur. Voor de gezelligheid en de teamvorming. Eén van de verkenners had altijd een gitaar bij zich. Dat werd zingen! Het repertoire kwam uit het zakboekje “Kun je nog zingen, zing dan mee”, een boekje met 100 “bekende” schoolliederen. Na elk lied werd het meerstemmige “Faria, faria, faria……” ten gehore gebracht. Ook de canons, zoals “De uil zat in de olmen….” deden het altijd goed. En dan de moppen, de stichtelijke vertellingen en de (sterke) verhalen. “Vandaag hebben we een vos gezien!” Of een beer? Dat was lachen!

Als het grote vuur bijna uit was, kon je heerlijk “stokbrood” maken. Wat deeg rond een stok gewikkeld een halfuurtje boven de as houden. En als er alleen nog warme as over was, appels en aardappelen erin. Heerlijke, gepofte lekkernijen. Soms wel wat zwartgeblakerd, maar dat deerde niet. Vermoeid van een avontuurlijke dag zochten we onze tenten op en sliepen als rozen onder het zachte ruisen van de bomen.

En de volgende dag weer vroeg op voor een nieuwe ervaring!

Gratis online postzegelcatalogus

Kijk in onze catalogus voor meer postzegels
Thematisch



Nieuwsgierig naar de nieuwste postzegel- en postzegelproducten?

Kijk dan bij Collect Club.

Beoordeel met 1 sterBeoordeel met 2 sterrenBeoordeel met 3 sterrenBeoordeel met 4 sterrenBeoordeel met 5 sterren (2 stemmen, gemiddeld: 5,00 uit 5)
Loading...
PrintSchrijf een reactie

Tags bij dit artikel

Reacties (5) Schrijf een reactie

Schrijf een reactie

(registratie is niet nodig)