Stampex

En wat erg leuk is aan Stampex is dat je zo’n mooie kaart krijgt bij je gratis programmaboekje. Dat is nu al zo’n acht jaar het geval en de kaarten zijn een prachtige aanvulling op een (Britse) verzameling omdat ze de ontwerpfase van zegels in beeld brengen.

Deze keer stond de Britse serie uit 1979 voor de Welsh Assembly centraal.
Op de kaart staan vier zegels, ontworpen door Jeffery Matthews. Matthews is bekend van vele Britse zegels, vooral die over het koningshuis en diverse heraldische uitgiften. Tevens heeft Matthews heel veel werk verricht aan de Machinzegels. Deze vier zegels tonen een aantal symbolen van Wales, zoals de rode draak en het wapen van de Prins van Wales.

Oh sorry, je bent nog steeds driftig aan het zoeken in je GB-catalogus? Hou maar op want er zijn geen zegels voor de Welsh Assembly in 1979 te vinden. Het probleem was namelijk dat men in Wales en masse ‘nee’ heeft gestemd tijdens het referendum voor devolutie. De devolutie ging niet door, en dus de Welsh Assembly ook niet, en daarmee was ook de geplande serie van de baan.

In 1999 probeerde men het nog eens, dit keer met meer succes. De devolutie werd doorgevoerd, de Welsh Assembly ingesteld en in juni 1999 werden er daarom nieuwe permanente frankeerwaarden uitgegeven voor Wales. Ook daarop zijn een aantal symbolen van Wales weer terug te vinden.
Een serie die uiteindelijk wel doorging, stond centraal op de Stampex kaart van herfst 2004. Dit betreft een serie over bedreigde diersoorten.
De kaart toont een ontwerp van een zegel voor de hazelmuis, gemaakt door Collis Clements. Van dit ontwerp werd uiteindelijk geen gebruik gemaakt. De uiteindelijke serie, uitgegeven in januari 1998, was gebaseerd op ontwerpen van Robert Maude. Het is een prachtige serie geworden van haarfijne tekeningen (de printer, Questa, heeft hiervoor gebruik gemaakt van 600 dpi in plaats van de meer gebruikelijke 300dpi om tot een scherper resultaat te komen), met op de achtergrond statistieken van de achteruitgang in bijvoorbeeld aantallen, waarnemingen of verspreiding. Werkelijk een plaatje van een serie, vind ik.
Zo heel af en toe komt er ook wel eens een permanente frankeerwaarde aan de beurt, zoals op de kaart uit voorjaar 2002.
Het betreft hier een voorontwerp van een Wildingzegel uit 1952 van Enid Marx. De kaart toont goed aan dat er op heel veel details gelet moet worden voordat een zegel uiteindelijk goedgekeurd kan worden. Als we de kaart met de uiteindelijke zegel vergelijken, valt natuurlijk meteen op dat de tekst en waarde aan de bovenkant verdwenen zijn en alles naar beneden is gebracht.
Een andere verandering is wat subtieler. Koningin Elizabeth was niet tevreden over de stand van haar diadeem, deze zakte te veel naar achteren. Omdat er absoluut geen tijd was voor nieuwe portretfoto’s, heeft men geprobeerd om een visueel foefje uit te halen door het kruis aan de voorkant iets rechterop te zetten, zodat dat het idee geeft van een iets rechterop staand diadeem.

Zou het niet geweldig zijn als de NVPH zou ophouden met die blauwdrukken die niet veel toevoegen aan een albumpagina (als je ze al wilt hebben, natuurlijk) en met soortgelijke kaarten zou komen? Als je door het HPN bladert, zie je hoeveel prachtig ontwerp- en proefmateriaal er is dat je zelf nooit in handen zult hebben. Laten ze dat eens op een kaart zetten en bij de catalogus meegeven!

Arjan Keppel schrijft voor de Britse filatistische pers en voor zijn eigen filatelistische blog AK Philately.

(nog geen stemmen)

 Loading ...

• Delen:
• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 
•