Atomium

Het Atomium is een bouwwerk in het Heizelpark in Brussel. Het betreft een stalen constructie die bestaat uit negen bollen die samen de kubisch ruimtelijke kristalstructuur van ijzer uitbeelden, 160 miljard maal vergroot. Het bouwwerk, ontworpen door architect André Waterkeyn, is bekleed met roestvrij staal (oorspronkelijk aluminium). De aluminium bekleding van destijds woog 2500 ton.

Het Atomium is gebouwd voor de Wereldtentoonstelling in Brussel in 1958, de zogeheten Expo ‘58. Het leuke is dat ik deze Expo 58 heb bezocht, uiteraard in 1958, nu 50 jaar geleden. Behalve het Atomium en het later gebouwde roemruchte en enorm grote Heizelstadion staan er in het 2 km2 grote Heizelpark nog steeds een paar Expo gebouwen uit 1958. Het van ver zichtbare Atomium gold destijds als symbool voor het metaal “staal“ dat sterk in de belangstelling was. De Europese Kolen en Staal gemeenschap, voorloper van de EU was net opgericht. Staal en ijzer stonden symbool voor de optimistische kijk op ontwikkeling in de jaren vijftig. Gek genoeg werd er bij de bouw besloten dat de bollen geen stalen, maar een aluminium buitenbekleding zouden krijgen. Het is niet precies bekend waarom dit besluit genomen werd, maar het zal ermee te maken gehad hebben dat aluminium aanmerkelijk beter bestand was tegen corrosie dan het toenmalige staal. Het gebouw zou volgens plan niet langer dan zes maanden blijven staan. Aan het eind van de wereldtentoonstelling werd echter besloten om het bouwwerk, dat enorm populair en bekend was geworden, toch maar te laten staan. In de loop der tijd nam het verval echter toe, zodanig dat het voor publiek gesloten moest worden. Na jarenlang delibereren – afbreken of restaureren, wie gaat dat betalen – werd uiteindelijk tot een kostbare restauratie besloten.

De totale hoogte van het bouwwerk, de diagonaal van de kubus, is 102,705 meter. Het grondvlak is een zeshoek met een diagonaal van 94,75 meter. De negen bollen met een diameter van 18 meter, hebben elk een bekleding bestaande uit meer dan 100 driehoekige platen van 2 mm dik. De bollen zijn met elkaar verbonden door middel van roltrappen, de onderste en de bovenste bol door een lift. De drie buitenste hoge bollen hebben geen verticale dragers en zijn om veiligheidsredenen gesloten voor publiek. In de bovenste bol heeft men een panoramisch uitzicht over de stad, en in de andere bollen worden wisselende minitentoonstellingen ondergebracht.

Het restaureren van het Atomium duurde van maart 2004 tot februari 2006. Daarbij werd onder meer de aluminium bekleding vervangen door een speciaal type roestvast staal (inox). Saillant detail is overigens dat dit type staal zowel in de kubisch ruimtelijk gecentreerde als de kubisch vlakgecentreerde variant kan bestaan.

Op woensdag 21 december 2005 werd de buitenverlichting van het Atomium getest. Op zaterdag 18 februari 2006 werd het Atomium officieel heropend.

Leuk dat de souvenirs die onder het Atomium te koop zijn, exact dezelfde zijn als die van 1958. Nostalgisch om het plastic, blik, en de kleuren en vormen van destijds terug te zien. Alleen de prijzen zijn met hun tijd meegegaan, we hadden niet anders verwacht.

Het Atomium is voor Brussel wat de Eiffeltoren is voor Parijs. Bovendien is er op de wereld geen bouwwerk te vinden dat met het Atomium kan worden vergeleken. Desondanks staat dit monument maar op weinig postzegels afgebeeld. Ik vond alleen de Yv. nrs België 1008-10 (1957) en zegel nr Yv. 1051 uit de reeks België 1047-1052 (1958). Beide series zijn propagandaseries voor de Expo’58. Wie weet komt er nog een zegel uit ter gelegenheid van de Atomium restauratie, en wie weet stond het Atomium in 1958 afgebeeld op een postzegel van een ander land.

De Expo’58 in Brussel, de eerste wereldtentoonstelling na de oorlog, was een machtig gebeuren. Er schijnen meer dan 42 miljoen toegangskaartjes verkocht of weggegeven te zijn. Ik was er met enige vrienden op een stralend zonnige zaterdag in juli geloof ik, dus een dag met extra veel bezoekers. In mijn fotoalbum zijn nog enige goed gelukte zwartwit kiekjes van het geheel te vinden, en in mijn België-album prijken de Expo-zegels, bij die gelegenheid gekocht. We bezichtigden toen in sneltreinvaart de paviljoens van Duitsland, Oostenrijk, Frankrijk, Iran, Marokko, en vooral het enorme gebouw van Congo, in 1958 nog een ordelijke en welvarende Belgische kolonie. Destijds heb ik het Atomium niet bezocht, gezien de lange rij wachtenden. Wie kon denken dat het 48 jaar zou duren, voor ik de schade ging inhalen….

Dit artikel is eerder verschenen in ‘Onder de Loupe’ van postzegelvereniging Haarlemmermeer.

(nog geen stemmen)

 Loading ...

• Delen:
• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 
•